Cultuurshock!
Leven in een andere culturele omgeving is leerrijk, spannend, verbazend en zorgt ook wel vaak voor ergernis en onbegrip. In de antropologie raadt men aan het veld na 4 à 6 maanden even te verlaten omdat men dan meestal in een dipje komt. De cultuurshock eist dan zijn tol. Op het ogenblik denk ik daar een beetje last van te hebben. Gelukkig weet ik dat het maar tijdelijk is, maar het is toch fijn het even van mij af te kunnen schrijven.
Zo heb ik nog steeds heel veel moeite met de verbale agressie van de Kameroeners. Ze roepen en tieren tegen iedereen. Ook hier in de gangen van mijn werk hoor ik regelmatig gebrul.
Eén van mijn collega’s haar vader is onlangs overleden. Van de familie wordt verwacht een gigantische begrafenis te organiseren en dat kost heel veel geld. Ze hebben grond moeten verkopen om de begrafenis te kunnen betalen. Ik was ook uitgenodigd op het feest, decadent! Ik voelde me er heel slecht bij hoe de genodigden zich gedroegen. Vreten en zuipen op kosten van de rouwenden én natuurlijk klagen dat het allemaal niet goed genoeg is.
Laatst mochten we (helaas) getuige zijn van een Kameroense familievete. We weten niet precies wat er aan de hand was, maar de hele dag werd er geroepen, getierd en er werd zelfs fysiek geweld gebruikt. Een jonge vrouw was duidelijk de aanleiding van dit alles. De jonge vrouw heeft heel wat mogen incasseren, zowel van de mannen als van de andere vrouwen. Wat ik er vooral zo erg aan vond is dat dit zo publiekelijk gebeurt. Mensen van de straat komen kijken en lachen er hartelijk mee. Niemand grijpt natuurlijk in! Zelfs de kinderen uit buurt mochten getuige zijn. Geen wonder dat de ze hier al op jonge leeftijd verbaal agressief zijn. Wij hebben ramen en deuren gesloten. Ik wil echt niet dat Milan dit als ‘normaal’ gedrag gaat beschouwen.
Maandag was het offerfeest. Iedereen die mij kent weet dat ik een grote dierenvriend ben en hier dus niet zo gelukkig van wordt. Zo was ik ook getuige van het slachten van het schaap van de buren, terwijl ik nog zo mijn best heb gedaan om ramen en deuren te sluiten, maar helaas.
Iedereen werd aangeraden zijn beesten binnen te houden om diefstal te voorkomen, zelfs honden en katten! Onze conciërge was helaas een beetje laat en zijn geit is zondag gestolen. Het arme beest is waarschijnlijk ook geofferd met de 1000den schapen en niet-schapen. Ben ik blij dat ons Bieke (extreem dikke kat) lekker binnen blijft, want daar zouden ze hier een lekkere 'roti' van maken.
De kat van de conciërge heeft jongen gekregen. Zijn vrouw wilde ze 'weggooien' want ze stoorden te veel en de moederkat at nu te veel. Ik heb voorgesteld het eten voor de moeder en jongen te betalen en achteraf de moeder te laten steriliseren. Maar daar was geen sprake van. De moeder moet jongen kunnen krijgen om ze daarna te verkopen. Begrijpt iemand hier iets van?
Iedere medaille heeft een keerzijde, ook het leven in Kameroen!
2 reacties:
Dan waren wij toch betere buren. Wij slachten geen geiten, schapen of katten, integendeel en wij vechten onze familievetes (bijna) nooit op straat uit! ;-) Mis je ons niet heel heel hard nu? Wij jullie in elk geval wel!
Groetjes en dikke knuffel voor Milan,
Sara
Een reactie plaatsen