Sinterklaas kapoentje

Zaterdagochtend 6 december hebben we Sinterklaas gevierd. Het Sinterklaasfeest werd gevierd in de prachtige tuin van een Nederlandse familie hier in Yaoundé. Het feest zelf was een initiatief van de Nederlandse en Belgische ambassade. Alle gezinnen met kinderen tot 12 jaar waren uitgenodigd.

Aan de mama’s werd gevraagd wat lekkers mee te brengen. Er was dus een buffet met héél veel koekjes, taartjes en noem maar op. Daar heeft Milan zijn kamp opgeslagen en heeft ons kleine meneertje zich volgepropt met al dat zoet (op de dag van de Sint mag dat!). En de Sint? Daar had Milan absoluut geen interesse in. Cadeautjes? Nog minder interesse! Milan wou alleen maar koekjes.



Nadat de kleine schrokop volledig voldaan was heeft hij zijn kamp verplaatst naar de drankjesstand. Daar liet onze kleine natuurliefhebber zijn bekertje steeds vullen met appelsap om dan vervolgens de plantjes te trakteren. Nadat mama had ingegrepen werd zijn bekertje met water gevuld.

Het Sinterklaasfeest was een succes. Iedereen heeft er van genoten, dan wel op zijn eigen manier.

De paden op, de lanen in

We zijn laatst gaan wandelen achter Mont Fébé. Wij wonen eigenlijk aan de rand van de stad Yaoundé, aan de kant waar het terrein van het presidentieel paleis ligt. Hierdoor zitten we vanaf ons huis redelijk snel in het groen.

Milan houdt nog niet zo van wandelen, hij treuzelt zo’n 10 minuten achter ons aan en zoekt steentjes. Dan wil hij op mijn (Sander’s) schouders zitten. We vinden dat allebei heerlijk, hij kan goed rondkijken en ik hoor alle praatjes terwijl hij lief met mijn haren of oren speelt.

Sander's kamer in Mbalmayo

Sanders’s werk in Mbalmayo is zo’n 50 kilometer van ons huis. Nu, dat was Brussel ook natuurlijk toen ik daar nog werkte en in Antwerpen woonde. Omdat Elke en Milan in de ochtend de auto nodig hebben ga ik echter met publiek transport naar mijn werk. Dat betekent slechte taxi’s en volle bussen met nogal matig weggedrag. Om veel reizen en lange dagen te voorkomen slaap ik twee maal per week in Mbalmayo.

Op een kilometertje afstand van ADD (mijn werk) ligt CRADIF, een andere partner van BD. Hier werkt Jan (zie blog). Hij huurt in Mbalmayo een huis waar zijn vrouw Mie en dochter Grâce in het weekend ook verblijven. Door de week zijn zij in Yaoundé omdat Grâce er naar school gaat. Dan is Jan dus alleen in huis. Zo was al snel het plan geboren dat ik door de week overnacht in een kamer die toch leeg stond. Zo gezegd zo gedaan. Ik heb er een basic ingerichte kamer, Jan kookt graag en lekker en we kunnen het goed met elkaar vinden.

Cultuurshock!

Leven in een andere culturele omgeving is leerrijk, spannend, verbazend en zorgt ook wel vaak voor ergernis en onbegrip. In de antropologie raadt men aan het veld na 4 à 6 maanden even te verlaten omdat men dan meestal in een dipje komt. De cultuurshock eist dan zijn tol. Op het ogenblik denk ik daar een beetje last van te hebben. Gelukkig weet ik dat het maar tijdelijk is, maar het is toch fijn het even van mij af te kunnen schrijven.

Zo heb ik nog steeds heel veel moeite met de verbale agressie van de Kameroeners. Ze roepen en tieren tegen iedereen. Ook hier in de gangen van mijn werk hoor ik regelmatig gebrul.

Eén van mijn collega’s haar vader is onlangs overleden. Van de familie wordt verwacht een gigantische begrafenis te organiseren en dat kost heel veel geld. Ze hebben grond moeten verkopen om de begrafenis te kunnen betalen. Ik was ook uitgenodigd op het feest, decadent! Ik voelde me er heel slecht bij hoe de genodigden zich gedroegen. Vreten en zuipen op kosten van de rouwenden én natuurlijk klagen dat het allemaal niet goed genoeg is.

Laatst mochten we (helaas) getuige zijn van een Kameroense familievete. We weten niet precies wat er aan de hand was, maar de hele dag werd er geroepen, getierd en er werd zelfs fysiek geweld gebruikt. Een jonge vrouw was duidelijk de aanleiding van dit alles. De jonge vrouw heeft heel wat mogen incasseren, zowel van de mannen als van de andere vrouwen. Wat ik er vooral zo erg aan vond is dat dit zo publiekelijk gebeurt. Mensen van de straat komen kijken en lachen er hartelijk mee. Niemand grijpt natuurlijk in! Zelfs de kinderen uit buurt mochten getuige zijn. Geen wonder dat de ze hier al op jonge leeftijd verbaal agressief zijn. Wij hebben ramen en deuren gesloten. Ik wil echt niet dat Milan dit als ‘normaal’ gedrag gaat beschouwen.

Maandag was het offerfeest. Iedereen die mij kent weet dat ik een grote dierenvriend ben en hier dus niet zo gelukkig van wordt. Zo was ik ook getuige van het slachten van het schaap van de buren, terwijl ik nog zo mijn best heb gedaan om ramen en deuren te sluiten, maar helaas.

Iedereen werd aangeraden zijn beesten binnen te houden om diefstal te voorkomen, zelfs honden en katten! Onze conciërge was helaas een beetje laat en zijn geit is zondag gestolen. Het arme beest is waarschijnlijk ook geofferd met de 1000den schapen en niet-schapen. Ben ik blij dat ons Bieke (extreem dikke kat) lekker binnen blijft, want daar zouden ze hier een lekkere 'roti' van maken.

De kat van de conciërge heeft jongen gekregen. Zijn vrouw wilde ze 'weggooien' want ze stoorden te veel en de moederkat at nu te veel. Ik heb voorgesteld het eten voor de moeder en jongen te betalen en achteraf de moeder te laten steriliseren. Maar daar was geen sprake van. De moeder moet jongen kunnen krijgen om ze daarna te verkopen. Begrijpt iemand hier iets van?

Iedere medaille heeft een keerzijde, ook het leven in Kameroen!

Inades aan het werk op het veld

Inades Formation is een ONG dat erg actief is op het veld om de boeren te motiveren het heft in eigen handen te nemen en hun levenskwaliteit te verbeteren. In Edzendouan is het resultaat ondertussen zichtbaar. De boeren groeperen zich om hun gewassen te verzamelen en met de vrachtwagen van Inades naar de markt te brengen. Oordeel zelf maar via dit filmpje dat vervaardigd door africanews.com!
www.africanews.com/site/list_messages/21928