Terug in Antwerpen

Milan en ik zijn vorige week uit Kameroen vertrokken om 3 maanden in Antwerpen te verblijven en de komst van onze nieuwe spruit af te wachten. Sander volgt 30 mei.

Bij vertrek hoort natuurlijk ook afscheid nemen. Het afscheid nemen van Sander viel ons natuurlijk wel zwaar. 6 weken is toch wel erg lang, zeker als je bedenkt dat we in de 9 jaar dat we samen zijn nooit langer dan 2 weken gescheiden zijn geweest. Klef hé!

De laatste dag in de crèche bij 123Soleil!

Milan moest helaas ook definitief afscheid nemen van zijn hartsvriendinnetje Eva. Eva is Milan zijn eerste liefde en helaas verhuist zij deze zomer naar Gabon. Gelukkig beseften de kindjes niet dat het de laatste keer was, maar de mama’s en de nounou’s hadden het toch even moeilijk bij het afscheid.

Afscheid nemen van Eva

De reis zelf is heel vlot verlopen. Milan was enorm gefascineerd door het vliegtuig en stelde veel vragen. Eenmaal in de lucht heeft Milan zich op de grond geïnstalleerd en goed geslapen. Ik had daardoor 2 zetels tot mijn beschikking, ideaal! Gelukkig had ik ook nog hulp van Anneleen en Reinout, de 2 studerende kinderen van Machteld en Wim Impens die even op vakantie waren in Kameroen. Anneleen heeft met Milan gesleurd en Reinout met mijn bagage. Nogmaals bedankt aan de hulptroepen!

Gelukkig houdt een vertrek niet alleen afscheid nemen in, maar ook het blijde weerzien van familie en vrienden. Milan herkent iedereen en is dolenthousiast bij het weerzien. Hij past zich fantastisch goed aan. Hij voelt zich bij iedereen thuis en ook de nieuwe crèche vormt geen probleem. In zijn oude crèche Bloemendal lijkt het wel of hij nooit is weggeweest. Eén van de verzorgsters in Bloemendal is tweetalig en spreekt met Milan altijd Frans, zo wordt zijn Frans ook hier onderhouden. Het is een enorme opluchting dat Milan zo’n flexibel kind is en het ook hier enorm naar zijn zin heeft.

Plantjes water geven met Oma

Op stap met Oma en Opa

Spelen met neefje Sam

Milan in Bloemendal

Ik geniet natuurlijk ook van het weerzien van de familie, vrienden en oud-collega’s. Het heerlijke lenteweer maakt het natuurlijk ook allemaal veel aangenamer. Ik ben ondertussen ook op controle geweest bij mijn gynaecoloog en alles is prima in orde met de kleine principessa. Dat is dus ook weer een zorg minder. Ondanks het feit dat ik Sander enorm mis geniet ik wel van mijn vrije tijd. Gelukkig is er skype en kunnen Sander en ik iedere avond lekker bijkletsen, dat maakt het allemaal toch wat makkelijker.

Zo veel te vieren!

Zondag was het Pasen, tevens onze eerste huwelijksverjaardag en Jara haar verjaardagsfeestje. Wie regelmatig onze blog leest kent Jara ondertussen wel. Zij is het dochtertje van het steunpunt van Broederlijk Delen en Milans vriendinnetje.

Zondagnamiddag zijn we naar het verjaardagsfeestje gegaan waar iedereen werd volgepropt met heerlijke taart en cake.

Bij Pasen hoort natuurlijk ook eieren rapen! De kinderen konden in de tuin op jacht naar de eieren die door de paasklokken en de paashaas waren verstopt.

Milan was vooral geobsedeerd door Jara haar nieuwe speelgoedkeuken.

Is this the next Jamie Oliver?

’s Avonds zijn we lekker gaan eten om onze huwelijksverjaardag te vieren!

Santé!

Sinds vorige week ben ik met zwangerschapsverlof. Dat gaf me twee weken de tijd om ons vertrek voor te bereiden maar ook om nog een paar leuke dingen te doen.

Donderdag ben ik met de familie Impens (de 2 ‘grote’ studerende kinderen zijn hier met vakantie) een bezoekje gaan brengen aan de brouwerij. Iedere weekdag worden daar gratis rondleidingen gegeven in groep. De rondleiding in de brouwerij en de bottelarij duurt een dik uur. Achteraf krijgt iedereen 2 gratis drankjes aangeboden in een ‘bruin’ café naast de expositieruimte.
Helaas mochten er binnen geen foto’s genomen worden. Iedereen moest een belachelijke gele helm op die langs geen kanten op onze kop bleef staan. Vooral de vrouwen liepen er mee te sukkelen. Die helmen zijn duidelijk bedoeld voor grote mannenhoofden. Als we een pruik hadden opgezet was die misschien wel blijven zitten.

In de brouwerij zelf is niet zo heel veel te zien behalve veel buizen en machines en silo’s. Er werd ons wel uitgelegd hoe bier hier gebrouwen wordt door een hele vriendelijke gids. Het bier hier in Kameroen wordt gebrouwen op basis van maïs dat ook voor 80% hier verbouwd wordt.

De bottelarij vond ik persoonlijk veel indrukwekkender. Miljoenen flesjes schieten daar in het rond. Onbeschrijfelijk! Het lawaai is er ook oorverdovend. Gelukkig werkt al het personeel er maar halftijds, 4 uur per dag. Het is er anders ook niet vol te houden.

Het was een erg leuke namiddag. Een aanrader voor wie eens naar Yaoundé komt!

PS: men moet wel van tevoren reserven.