Elke, Sander en kids in Ghana

De kindjes

2011-03-23T09:18:00.000Z

Kabouterpret!

2011-03-22T17:02:00.000Z

Ieder jaar organiseert de Nederlandse School een schoolreisje voor Groep 1 en 2 ( 2de en 3de kleuterklas). Dit jaar was het rond het thema Kabouters. De kleuters hebben paddestoelen hemaakt in klei, geknutsled en spelletjes gespeeld in het kabouterbos. Verder waren er natuurlijk ook nog allemaal lekkere kabouterhapjes.

Snertfeest

2011-01-23T13:38:00.000Z

Ieder jaar organiseert de Nederlandse gemeenschap in Accra een snertfeest met een nieuwjaarsduik tijdens de barre wintermaand januari. Hier in Accra heerst dan de Harmattan, een "frisse" en stoffige wind. Millan heeft stoer meegezwommen in het zwembad gevuld met enorme ijsblokken. Inderdaad een beetje decadent, maar geef toe, toch wel stiekem leuk hé! Na de nieuwjaarsduik werden we getracteerd op echte winterse kost: boerenkool met rookworst en snert! Ook al was het 30°C, het heeft goed gesmaakt.

We wensen iedereen een vredige Kerst, waar ook ter wereld.

2010-12-25T09:26:00.000Z

Er is er één jarig, HOERA, HOERA!

2010-12-19T10:03:00.000Z

18 december werd Milan 4 jaar! Dat hebben we gevierd met een aantal vriendjes van de Franse school. Oma, nu hier op bezoek uit België, had 2 mooie verjaardagstaarten gebakken. Milan had van ons een fiets gekregen zonder zijwieltjes. Nu moet hij nog veel oefenen!

Sint in Accra

2010-12-06T16:48:00.000Z

Zaterdag 3 december ontving de Nederlandse School de Sint en 6 van zijn Pieten. Milan keek er al lange tijd naar uit en genoot met volle teugen van het bezoek van Sinterklaas. We waren allemaal onder de indruk van de mooi versierde trotro waar de Sint in vervoerd werd. Milan werd dikke vriendjes met de Pieten. Bij Sint werd hij toch een beetje verlegen. Noor had maar één doel: zoveel mogelijk pepernoten verzamelen! De kinderen waren heel blij met hun kadootjes en iedereen heeft een fantastische middag gehad. Sint ontvangen bij 30°C heeft ook zijn charmes.

Waterval in Agbokim, Nigeria.

2010-11-16T08:54:00.000Z

Tijdens veldonderzoek in Nigeria's Cross-River State (ligt tegen Kameroen aan) heeft Sander een kleine omweg kunnen maken om naar de watervallen bij Agbokim te gaan kijken. Hij was er helemaal alleen want veel toeristen zijn er nog niet in Nigeria.

Voor diegenen die de volledige Zen-ervaring willen:

Just another day at the office...

2010-11-11T17:49:00.000Z

Interview met Farmer Field School deelnemers in Cross-River State, Nigeria

Vlisco in Ghana

2010-10-09T21:00:00.000Z

Vandaag was het cultuurdag op de Nederlandse school. Daarom zijn we met groep 3 t.e.m. de groep van het VO de fabriek van Vlisco in Tema (de havenstad) gaan bezoeken. Het was een hele interessante en leuke ervaring. Eenmaal terug op school moesten de kinderen een ontwerp maken voor een wedstrijd. Het mooiste ontwerp won het kinderboekenweek-geschenk.

Ook juf Miriam heeft haar tekentalent laten zien!

Voor meer informatie over Dutch Wax in Ghana: http://www.sankofa.nl/KunstenCultuur/DutchWaxinGhana/tabid/62/language/nl-NL/Default.aspx

Garage Muilerman breidt uit! Nu ook carwash!

2010-09-27T17:22:00.000Z

Garage Muilerman

2010-09-21T16:32:00.000Z

Konijntjes

2010-09-15T16:29:00.000Z

Sinds enkele maanden hebben we 2 konijnen. We hadden om 2 vrouwtjes gevraagd en gingen er dus van uit dat het wel zo zou zijn. Niet dus! Vorige week kwam er plots een klein wit donzig konijntje een hol uitgehuppeld (onze konijnen zitten namelijk in een grote ren en hebben overal holen gegraven). Een onverwachte maar wel leuke verrassing. Ondertussen zijn er 5 kleine konijntjes aan het rondhuppelen. Aangezien de vader tot 2 weken na de bevalling bij de moeder is gebleven is ze waarschijnlijk weer zwanger. Over 2 weken verwachten we dus weer een nestje. Het is hier een echte beestenboel!

De Ghanese kust

2010-07-29T22:02:00.000Z

19 augustus hebben we onze eerste bezoekers hier in Ghana ontvangen. Sara, ons voormalige buurmeisje van het Zurenborg, is hier met 2 vrienden (Jiska en Geert) op vakantie. Sander heeft een lang weekend genomen en we zijn met zen allen 4 dagen de kust gaan verkennen.

We verbleven in het Anomabo Beach Resort en van daaruit hebben we verschillende uitstappen gedaan.

We hebben 2 forten bezocht, Cape Coast en Elmina, die ooit in handen zijn geweest van de Nederlanders. Heel indrukwekkend, heel interessant, maar ook heel confronterend als je bedenkt hoeveel slaven daar gepasseerd en/of gestorven zijn.

We zijn ook een ochtend naar het Kakum National Park gegaan waar we een mooie wandeling hebben gemaakt maar helaas geen dieren hebben gezien dankzij de luidruchtige Britse/Amerikaanse/Nederlandse toeristen.

Maar we hebben vooral veel genoten van het strand, de zee, het lekkere eten en de gezellige avonden in leuk gezelschap met een glaasje wijn.

STOER

2010-07-08T12:51:00.002Z

Stoere Milan op onze stoere auto!

Go Black Stars!

2010-07-02T21:38:00.001Z

De Oranjesupporters! Nederland-Brazilië

2010-07-02T16:01:00.003Z

1ste helft van de wedstrijd!

2de helft van de wedstrijd!

Rocking baby!

2010-06-19T15:06:00.005Z

Blijven kijken tot het einde!

Twee violen en een trommel en een fluit, want Noortje die is jarig en ...

2010-06-17T14:43:00.004Z

17 juni, vandaag is Noortje 1 jaar geworden en dat hebben we natuurlijk gevierd met mooie versieringen, taart en kadootjes! Er waren zelfs extra kadootjes want oom Arjan en zijn vriendin Roos hadden een pakje met de post gestuurd. Wonder boven wonder, de pakjes waren hier op tijd! Nogmaals bedankt! De kindjes vonden het super!

Milan heeft ook een aantal kadootjes gekregen omdat hij zoooooon lieve broer is.

Milan: "Waarom is het niet alle dagen feest?"

Verboden voor Vuvuzela's

2010-06-11T07:06:00.000Z

Gisteren bezocht ik het ziekenhuis in Abengourou waar Elke's vader John een paar jaar geleden voor de Belgische Technische Coöperatie een ziekenhuis renoveerde en uitbouwde. Ik was er toevallig om een coöperatief en de agrarische dienst te interviewen. Ze waren erg blij met mijn bezoek en lieten me ieder muurtje zien dat John er had neergezet. Over het algemeen waren ze nog altijd heel tevreden met het resultaat.

Natuurlijk is het altijd triest om te zien dat er haast nooit budget wordt vrijgemaakt om de boel te onderhouden. Ze klaagden dan ook dat hier en daar muren beginnen te schimmelen en alle airconditioners zijn kapot gegaan. Een van de onderaannemers had ook inferieure materialen gebruikt. Ik vond het echt leuk om te zien na de verhalen en foto's van John over toen het nog een bouwplaats was.

Bij het verlaten van het ziekenhuis viel mij een bordje op. Natuurlijk is het niet vreemd om een verbodbord voor claxoneren te zien bij ziekenhuis, maar deze leek verdacht veel op "verboden voor vuvuzela's", de befaamde voetbalsupportershoorn voor het WK-voetbal in Zuid-Afrika.

Sander in Manhattan

2010-06-08T07:23:00.003Z

Ik ben momenteel in Ivoorkust om een aantal mensen te interviewen. Na het werk heb ik Frédéric Ocrisse-Aka opgezocht , een vriend uit Yaoundé, die nu terug in Abidjan woont.

Hij nam me mee naar een restaurant de oever van de Lagune om verse geroosterde vis te eten. Vanaf daar hadden we uitzicht op 'Manhattan', zoals de binnenstad van Abidjan ook wel genoemd wordt.

Leuk speelgoed

2010-06-06T12:44:00.002Z

De bloemetjes en de bijtjes

2010-06-03T14:14:00.000Z

Milan: "Mama, alle bloemetjes zijn meisjes."
Ik: "Waarom zijn alle bloemetjes meisjes?"
Milan: "Ze hebben allemaal een spleetje."
Ik: "Maar ik zie geen spleetje."
Milan: "Het is zo klein dat je het niet kan zien."
Ik: " Maar misschien hebben ze een piemeltje zo klein dat je niet kan zien."
Milan: "Nee mama, piemels zijn altijd groot!"

Holland rout Ghana 4-1

2010-06-02T19:22:00.005Z

Story: Maurice Quansah, Daily Graphic of 2/6/10

Holland yesterday cut Ghana to size with a 4-1 victory in an international friendly match that exposed Ghana's lack of preparedness for this month’s FIFA World Cup in South Africa.

The Dutch led 1-0 at half-time but scored thrice within 11 minutes of the second half when the Ghanaians went to sleep, giving coach Milovan Rajevac a lot of work to do ahead of the team's next friendly against Latvia in Milton Keynes on Saturday.

After dominating play the Dutch took a deserved lead on the 29th minute through Dirk Kuyt Ghanaian defenders failed to clear their lines and left goalkeeper Richard Kingson exposed in post. Robie van Persie rounded up Hans Adu Sarpei and fired a low shot that outstretched Kingson managed to punch back into play for unmarked Kuyt to tap home to open the floodgates.

The Dutch stepped up their game and on many occasions exposed the Ghanaian defence. With the Stars midfield not holding, a lot of pressure was brought to bear on defenders Isaac Vorsah, Lee Addy and Hans Sarpei to overwork in a bid to keep the home side in check. Clear-cut chances were few and far between for the Stars whose attack lacked potency and hardly threatened the Dutch except for the 18th minute when Holland-based Matthew Amoah failed to convert a scoring opportunity after good work by Quincy Owusu-Abeyie who put up a fairly decent performance until he was replaced in the second half.

Inter Milan midfielder Sully Muntari had a quiet evening, and petite Anthony Annan did a lot of hardwork in midfield but did not get the required support play from Derek Boateng who enjoyed a lot of possession but failed to stamp his authority on the game.

The Orange boys effortlessly stroke the ball around in search of openings.

Ghana coach Milovan Rajevac played his cards by pulling out Varsah, Amoah, Owusu-Abeyie, Muntari and Stephen Appiah for centre back John Mensah, Prince Tagoe, Dominic Adiyiah, Asamoah Gyan and Andre Ayew respectively at the start of the second half.

Immediately the substitutes brought some urgency into Ghana's game and the Stars emerge from their defensive mode and began to cause a few problems for the Dutch.

The improved performance brought a sense of hope for the expecting Ghanaian fans at the De Kuip Stadium in Rotterdam.

However, the introduction in the 63rd minute of Rafael van der Vaart brought more verve into the Dutch game, and after 10 minutes on the field the swift Real Madrid player increased the tally to 2-0 after beating a poor off-site trap and outrunning Mensah to slot the ball home on the run.

Gyan gave Ghana a false sense of hope by scoring to reduce the deficit on the 77th minute when the hard-running striker capitalised on sloppy defending and stripped Dutch captain Giovanni Van Bronckhorst of the ball after Tagoe’s header placed him in scoring range. The Stade Rennes player picked his spot and scored his 19th international goal in 38 matches.

Ghana's luck run out and the Dutch master ran riot thereafter. What followed exposed Ghana's disjointed team as Wesley Sneijder drilled home a carpet shot on the 80th minute to make it 3-1 and four minutes later Van Persie completed the rout with Holland's fourth goal from a spot kick after Kingson fouled a rampaging Van der Vart.

Kralenmarkt

2010-05-22T17:06:00.000Z

Vandaag met een aantal vriendinnen naar de markt geweest in een dorpje anderhalf uur rijden van Accra. Het leuke van deze markt is dat een groot onderdeel ervan een kralenmarkt is. Handgemaakte Ghanese kralen.

Verder kon je op deze markt ook alle andere typische Afrikaanse dingen kopen zoals stoffen, kruiden, etenswaren en andere ondefinieerbare snuisterijen.

Hier naar de markt gaan is toch wel heel anders dan in Centraal Afrika. Je wordt niet lastiggevallen of achtervolgd door een hele meute kinderen. De mensen zijn gewoon aardig en roepen je niet na. Bij het onderhandelen doen ze niet vervelend én je mag gewoon foto's nemen. Ik vond het een hele fijne ochtend, een echte aanrader voor al wie deze kant op komt!

Sociale dienstplicht

2010-05-13T15:08:00.012Z

De zonsondergang kleurt de grote moskee van Abuja. Erg fraai vanaf de 7e verdieping van het Sheraton. Het hotel blijkt geen oase van rust. Al vroeg komt de bar op gang en blijk dat de zangeres van de coverband wél kan zingen, de zanger echter niet. Dat hoorde ik al in m’n kamer. Onder het motto van “if you can’t beat’em, join‘em” beslis ik een pint te gaan drinken en de locale expat scene te ~~begluren~~ observeren. Ho! ho! niet zeuren, ik ben antropoloog, ik mag dat. Net als discimineren tussen bevolkingsgroepen (als je het maar kan beargumenteren).

Nog voor ik kan gaan zitten schuift er een Israelier aan bij mijn tafeltje. Hij wil natuurlijk eerst alles over mij weten. Later begrijp ik dat hij een fabriek voor aluminiumprofielen aan het opzetten is met partners van over de hele wereld. Hij vertelt honderuit over hoe de Nigerianen dat met de beste bedoelingen saboteren. Good stuff voor bij een pint. Vooral ook het verhaal over hoe hij z’n werknemers maar niet kon doen begrijpen dat als ze brandstof uit de generator stelen ze ‘m niet moeten bijvullen met water is erg lollig.

Ook interessant om te horen is dat in Nigeria iedereen na het afstuderen verplicht wordt om een jaar een soort civiele dienst te doen. Jij wilt een diploma? Goed, maar dan wel iets terug doen voor de samenleving. Het bevordert ook de integratie omdat je het in een andere staat moet doen waar ze niet jouw moedertaal spreken. Ik krijg de neiging het voor te stellen voor de verkeizingsprogramma's van verschillende partijen in Nederland: goed voor de economie, ruggegraat van de jeugd van tegenwoordig, burgerzin, vergrijzing betaalbaar houden, etc.

Vanaf nu sociale dienstplicht of gewoon zelf je studie betalen. Ben je kak en wil je jouw deel niet doen voor de samenleving? Klop dan maar aan bij je ouders. Op naar een innovatieeconomie waarin iedere Nederlander zich volledig kan ontplooien maar ook weet wat het is om bejaarden te verzorgen of schoon te maken in een ziekenhuis.

Ondertussen ben ik het observeren... wel een beetje uit het oog verloren. Waar zijn de koppels gebleven? Er zat toch zelfs een familie bij het restaurant? Ondertussen zijn er opvallend veel blanke mannen van 40-plus gearriveerd.

Paf! De avond is nu echt gevallen en opeens worden we geflankeerd door lange donkere vrouwen met korte rokjes. Dat had ik nu eigenlijk wel kunnen zien aankomen.

Dame nummer twee garandeert me dat ze m’n vrouw kan doen laten vergeten. Tijd om op te stappen. De Israeli bevestig mij echter dat het allemaal nette meiden zijn die dit doen om hun kind te kunnen voeden of hun schoolcarrière te kunnen betalen. Dat kan wel zijn, maar als echte Hollander heb ik al vroeg geleerd dat ik niet verplicht ben te doneren aan iedere collectebus die aanbelt. Daarbij ik kan het de dames inderdaad niet kwalijk nemen, maar de heren ‘nette huisvader op zakenreis’ wel. Direct ben ik m’n nieuwe vriend kwijt. Getver, het is ook altijd hetzelfde bij de grote hotels. ’s Avonds beter in je kamer blijven.

Akure - Abudja

2010-05-11T14:08:00.022Z

Nog maar eens Celine Dion, vaste prik in vliegveldlounges in Centraal Afrika, waardoor ik van de CNN berichtgeving over de onafwendbare ondergang van de euro niet veel kan volgen. Het is me toch tegengevallen. Eindelijk vloog ik op een piepklein vliegveldje midden in het Afrikaanse platteland – Akure in Ondo State, Nigeria. Ondanks wat alle films en berichtgeving me hierover had voorgespiegeld ligt er gewoon asfalt op de langdingsbaan en vloog ik niet met een rammelende Russische doodskist. Na een aantal dagen interviews vlieg ik nu weer terug naar de hoofdstad, Abuja. Het splinternieuwe dubbelprop vliegtuig van Arik airlines draait de baan op en direct voel ik de kracht van motoren het vliegtuig moeiteloos de lucht in trekken.

Ik kan het toch niet helpen om me af te vragen of ik beter niet naast de propellors was gaan zitten - t'is toch Afrika. Het is facinerend om te zien hoe het meer of minder tegen de luchstroom indraaien van de propellor het vliegtuig doet accelleren of afremmen, dat wel, maar de afstand tussen mij en de propellor is maar een meter en het voelt dan ook of ik net iets té dicht bij een onbeschermde ventilator ben gaan zitten. Als ‘ie loslaat... De propeller blijft gewoon zitten en voor ik het weet is er koffie en een croissant. Over de intercom klinkt de stem van de Amerikaanse pilote; "sit back and relax...". Voor het eerst in mijn leven zit ik een een vliegtuig met een volledig vrouwelijke crew.

Onder mij stromen droge zandrivieren naar een meer. Langzamerhand wordt het landschap minder groen. Er verschijnen enorme kiezelstenen in het landschap, sommige half verborgen onder een flauwe heuvel, andere staan recht omhoog in een vlakte zodat het lijkt dat een reus ze er van ver heeft ingesmeten. Later hoor ik dat de monolieten van een zilverkleurig graniet zijn. De hoogste staat naast Abuja, met de stad aan haar voet, zijn voet... is een steen mannelijk of vrouwelijk? Maakt ook niet uit. Vanuit de lucht kun je pas goed zien hoe de hoofdstad van Nigeria een geplande stad is. De oude hoofdstad Lagos werd te vol en bovendien was een neutrale stad in het midden beter voor etnische rust en eenheid. Brede lanen, nette wijken met identieke kleuren golfplaat, blauw, groen, roestrood. Volledig nieuwe buitenwijken kondigen zich aan doordat bulldozers alvast het stratenpatroon in het landschap hebben getrokken. Dat er nog wat ronde hutjes met rieten daken stonden, maakt niet uit. Herders met koeien trekken door de graslanden en kijken hoe het vliegtuig laag overvliegt.

Na de landing is het nog 45 minuten naar de stad. Van de vierbaansweg zijn ze een achtbaansweg aan het maken. Door de toegangspoort, langs het pretpark, het stadion, het indoorsportpaleis de stad in. Iedere staat heeft zijn eigen flatgebouw in het administratieve centrum. Vanavond slaap ik in zo’n vervelend groot ketenhotel.

Lang leve de Koningin

2010-05-09T21:40:00.001Z

... en mijn papa! Gefeliciteerd!

30 april, Koninginnedag en de verjaardag van mijn papa. Ook hier in Accra is het oranjegevoel sterk aanwezig en werd er volop gefeest.

Vrijdagavond 30 april waren we eerst uitgenodigd op de receptie bij de ambassadeur, helaas konden we daar niet bij zijn wegens tijdnood. Gelukkig werd er na de receptie een heus oranjefeest gegeven met bitterballen, frikandellen, broodjes kroket, patat en lokaal bier gebrouwen door ... natuurlijk Heineken! We hebben gesmuld, gedanst en de 2de prijs van de tombola gewonnen, een etentje voor 2 in één van de beste restaurants van Accra :) Jammer dat het niet de eerste prijs was, 2 tickets naar Nederland met KLM. Ik weet het, ik weet het, niet zeuren, een romantisch dinertje is ook leuk ;)

1 mei, Kinderkoninginnedag! Erg leuk, een rommelmarkt ...

op de foto met Wim-Lex ...

een grabbelton, ...

een talentenjacht, ...

met in de jury Wim-Lex en Maxima!

Het was een leuke dag. Als je nog meer oranje foto's wilt zien dan kan dat op
http://picasaweb.google.nl/miriamkerkhof/Ghana Bedankt Miriam!

Kaaskop wordt chocoladekenner

2010-05-09T13:43:00.001Z

Tijd om te vertellen wat ik (Sander) hier nu eigenlijk doe. Toen ik afgelopen zomer hoorde dat mijn baan in Kameroen niet verlengd kon worden omdat onze Belgische werkgever zich in 2011 uit Kameroen terug zou trekken ben ik gaan uitkijken naar een nieuwe job. Veel sneller dan verwacht vond ik een positie voor (hoop ik) drie jaar in Accra bij het Sustainable Tree Crops Programme van het International Institute for Tropical Agriculture (IITA) – of samengevat: onderzoeksprogramma naar cacaoteelt. Mijn baan is een door Nederland gesponsorde positie, speciaal voor startende wetenschappers. Andere sponsors van het programma zijn USAID en de chocoladeindustrie, vooral Mars.

In deze baan onderzoek ik hoe een redelijk succesvolle groepstrainingsmethode voor cacoaboeren (Farmer Field Schools) uiteindelijk volledig kan worden overgedragen aan de lokale en nationale partnerorganisaties én een zo groot mogelijk bereik kunnen krijgen. Institutionalisering en scaling-up zijn de bijbehorende Moeilijke Woorden. Op dit moment ben ik dan ook de projectervaringen van de afgelopen jaren in vier landen aan het optekenen: Cameroen, Ghana, Ivoorkust en Nigeria.

Dit is een eerste stap, later volgen nog andere onderzoeksvragen en ga ik me ook bezig houden met veiligheid en gezondheid bij cacoaboeren in Ghana en Ivoorkust.

Eén van de uitdagingen van de job is dat ik veel moet reizen. Leuk om met zoveel verschillende partijen in vier verschillende landen kennis te maken, van nationaal tot lokaal, maar het betekent ook dat ik veel weg ben van Elke en de kids.

Terwijl ik dit schreef wachtte ik in Abudja op het vliegtuig terug naar Accra. Die dag sprak ik met de voorzitster van de National Cocoa Development Committee, een erg interessant gesprek met een dynamische dame. In Nigeria wordt er niet stilgezeten, wat niet betekent dat alles vlekkeloos gaat natuurlijk!

(foto: beeld van cacoaboer in de tuin van de agrarische dienst van Oshun State in Nigeria)

Geen commentaar!

2010-04-25T11:20:00.002Z

Onze nieuwe huisgenootjes

2010-04-25T11:02:00.005Z

Sinds woensdag hebben 2 nieuwe konijntjes. Milan vroeg geregeld wanneer hij een nieuw konijntje kreeg aangezien we hem een nieuwe beloofd hadden toen hij Nijn in Kameroen moest achterlaten. Een vriendin had net jonge konijntjes. Het moment dus om 2 schatjes uit te kiezen.
Hier zijn ze, Jip en Janneke. Overdag lopen ze lekker vrij rond in de tuin en 's avonds gaan ze in hun hok.

Tandjes poetsen is zo leuk!

2010-04-25T10:53:00.004Z

Alles op loopafstand

2010-04-13T20:43:00.001Z

(fotocollage van twee foto's vanuit het vliegtuig)

Ons huis is het witte huis met grijze dak rechts van het zwembad. Sander zijn werk is om de hoek, het huis met donkergrijze dak en Milan zijn school ligt er vlak naast.

Paasweekend

2010-04-10T14:21:00.014Z

Paasweekend, betekend lang weekend! Helaas voor ons niet zo lang want Sander moest voor zijn werk 10 dagen naar Kameroen en kwam pas paaszaterdag terug. Ik was dus 10 dagen alleen met de kinderen. Die 10 dagen hadden we haast geen elektriciteit en het was net heel warm. De kindjes en ik waren doodmoe, hadden amper geslapen.Voor een goede aangename nacht heb je hier echt wel airco nodig. Ondertussen is de stroomgenerator geïnstalleerd en is het bakken, braden en zweten voorbij :)
We waren er dus allemaal aan toe om er even tussenuit te gaan!

Zaterdag, spelen met de kindjes:

Zondag zijn we richting kust vertrokken. We wisten wel dat we een risico namen door gewoon te vertrekken zonder ergens gereserveerd te hebben tijden een topweekend. Maar wie geen risico's neemt ... en we hadden geluk. Bij de eerste, meest populaire, badplaats zo'n uurtje rijden van Accra vonden we meteen een leuk hotelletje met nog een kamer vrij!

Het strand is er prachtig!

Maandag hebben we nog de hele ochtend van de zee en het strand genoten. Tegen de middag toch maar vertrokken omdat de zon echt te fel werd. Avontuurlijk als we zijn, besloten we een alternatieve route te nemen langs de kustlijn met als doel bij een ander badplaatsje 'Kokrobite' te stoppen en te lunchen.
Gelukkig rijden we met een stoere auto want de weg was dramatisch maar wel verrassend.

Onderweg reden we langs zoutpannen. Mooi om te zien.

Toch bleek onze alternatieve route niet zo'n goed idee. Eenmaal aangekomen in Kokrobite zat het verkeer helemaal vast. Blijkbaar is paasmaandag dé dag dat de Ghanese jeugd massaal Accra verlaat om te gaan feesten op het strand.We hebben er anderhalfuur vast gestaan en de lunch konden we wel vergeten. Maar het was best leuk om die feestdrukte te aanschouwen.

Onderweg:

Eenmaal thuis aangekomen zijn we met Milan paaseieren gaan rapen in de tuin. Want ook hier komt de paashaas ;)

Paashaas

2010-04-05T15:57:00.004Z

De kindjes

2010-03-19T11:08:00.002Z

Eerste bericht uit Ghana

2010-03-09T10:55:00.011Z

Het is zover, we zijn in Ghana.
Onze eerste indruk? Fantastisch!
Sander had al veel geregeld en een prachtig huis voor ons gevonden. Gelukkig was de container met onze spulletjes uit Kameroen ook al gearriveerd en konden we er meteen intrekken en onze nieuwe thuis van maken. Aan de tuin is nog wel wat werk. Een rondleiding volgt binnenkort!

Ons huis

We wonen in een rustige buitenwijk van Accra op wandelafstand van Sander zijn werk. In onze straat bevinden zich ook een klein shoppingcenter, restaurants, sportcentrum met zwembad en een speeltuin. Qua ligging dus ideaal. Alles op wandelafstand.

Het zwembad

Ook al is alles op wandelafstand, toch hebben we een stevige auto aangeschaft omdat we het land en de regio willen verkennen.

Een uitstapje naar de zee

2 maart was Sander jarig en hebben we dat gevierd met kadootjes en taart!

De kinderen passen zich goed aan. Milan geniet met volle teugen van de ruimte en de tuin. Liefst speelt hij buiten met zijn fietsen, auto's, step én de tuinslang. Ondertussen gaat Milan hier nu naar een klein kleuterschooltje naast Sander zijn werk. Het is Engelstalig maar daar Milan absoluut geen moeite mee te hebben. Daarnaast krijgt hij ook nog les van een franstalige juf om zijn frans op peil te houden. In mei moet Milan een taaltest doen om in september naar de Franse school te kunnen gaan. Volgens de juf hoeven we ons absoluut geen zorgen te maken, zijn Frans is goed.

Noortje is tegenwoordig een enorm mama's kindje, zolang ik in de buurt ben vindt ze alles prima, maar als ik de ruimte verlaat wordt ze een echte tiran. Het hoort er bij.

Noor ontdekt met volle overtuiging haar nieuwe omgeving. Ze kruipt overal naartoe, observeert alles en iedereen en steekt alles in haar mond. Maar haar grote held is Milan!

Ondertussen heeft ook Noortje veel waterpret. Ze zou de hele dag in bad kunnen zitten. En gelukkig kan dat met deze temperaturen! Overdag is het hier meer dan 30°C. In de namiddag houden we de kinderen liever binnen omdat de zon dan heel fel is en het ook het heetst van de dag is. Gelukkig hebben ze ook binnen ruimte en speelgoed genoeg om zich te vermaken.

De speelkamer

Afgelopen weekend wilden we er even tussenuit. We zijn de stad uitgereden richting een stuwmeer. Op anderhalf uur rijden van Accra kwamen we op een prachtig plekje langs de rivier terecht in de bergen en hebben daar enorm genoten van de natuur, de rust en het klimaat.

Hier gaan we vaker naartoe!

PS: zodra we thuis internet hebben zal ik weer vaker een bericht publiceren!

We wensen iedereen een spetterend 2010!

2010-01-11T15:39:00.006Z

Het was een tijdje stil op de blog, maar hier zijn we weer!

Eerst en vooral willen we iedereen via deze weg een heel 'Gelukkig Nieuwjaar' wensen!

Helaas heb ik niet veel tijd om hier een uitgebreid bericht van te maken ondanks het feit dat ik weer heel veel fotomateriaal heb en ontzettend veel te vertellen. Maar dat houden jullie nog van me tegoed.

Toch even een korte update.

Sinds 6 weken weten we dat Sander een nieuwe baan heeft bij het IITA of International Institute for Tropical Agriculture in Ghana, Accra. Het is een regionale (Ghana, Ivoorkust, Nigeria en Kameroen) onderzoeksfunctie in de cacao-, koffie- en cashewnotensector. Over de inhoud van de functie zal Sander wel eens meer vertellen.

We zijn ondertussen al volledig ingepakt en de container is al verzegeld en staat klaar om naar Accra te worden verscheept. We verblijven nu bij de familie Impens en genieten volop van de zon aan de rand van het zwembad. Bij deze wil ik ook de familie Impens nog eens bedanken voor het warme ontvangst en de verwennerij.

Morgen vertrekken we naar Brussel. Sander blijft slechts 10 dagen in België/Nederland om dan al naar Accra te vertrekken. Ik blijf nog een maandje met de kinderen.

Alles is enorm snel gegaan, maar we kijken enorm uit naar dit nieuwe avontuur. Bedankt iedereen die ons hierbij helpt en steunt!

Ondertussen zijn we ook nog op reis geweest. Tijdens de kerstvakantie zijn we 2 weken naar Burundi en Rwanda gegaan om mijn papa te bezoeken. In Bujumbura hebben we vooral van de prachtige omgeving van het Tanganikameer genoten én het lekkere eten!

In Rwanda heb ik vooral herinneringen opgedaan en Sander mijn kindertijd laten zien. Maar hierover meer een andere keer.

Bij deze wil ik toch ook mijn papa bedanken voor de mooie fijne reis!

Tot gauw!

Zondag, lekker samen genieten.

2009-12-11T09:36:00.001Z

Sinterklaas

2009-12-10T10:19:00.004Z

5 december was de Sint ook hier in Kameroen. De Nederlandse ambassadeur had hem bij haar thuis uitgenodigd om samen zijn 156ste verjaardag te vieren. Het was dolle pret en er werd vooral heel veel gesnoept. Er waren pepernoten, speculaas en taitai (hoe schrijf je dat eigenlijk? vraagt de Belg zich af).
Alle kindjes waren het afgelopen jaar heel braaf geweest en kregen van de goede Sint een kadootje. Sander was helaas niet zo braaf geweest, hij heeft het afgelopen jaar nooit de afwas gedaan en verdween dus in de zak. Milan wist niet zo goed wat hij daar nu van moest denken.

Milan keek er enorm naar uit om de Sint te ontmoeten, maar toen hij eenmaal aan de beurt was om zijn kadootje in ontvangst te nemen werd hij toch wel erg verlegen. Opeens was Milan zijn stem verloren en kon hij geen 'Sinterklaas papoentje' meer zingen. Wel jammer, want hij had de afgelopen weken iedere avond geoefend!

Spetter pieter pater, lekker ... op ons terras!

2009-11-29T17:29:00.003Z

Vrije tijd

2009-11-22T15:51:00.014Z

Wat doen wij zoal in onze vrije tijd?
Natuurlijk veel skypen met het thuisfront en veel bloggen om iedereen in de lage landen op de hoogte te houden van ons reilen en zeilen hier in Yaoundé.

We hebben hier na het werk heel veel tijd voor elkaar dankzij Marie-Noël, onze full-time huishoudster. Zij doet het huishouden, kookt, strijkt en gaat wekelijks naar de markt voor groenten, fruit, vlees en vis.
Wij hebben dus heel veel tijd voor leuke dingen met de kinderen. Zwemmen, spelen, gezelschapspelletjes, naar de speeltuin, dutjes doen, wandelen, fietsen in het park, etc.

Laatst zijn we met de kindjes naar de Zoo gegaan. Voor Afrikaanse normen redelijk! Alle dieren zijn in goede gezondheid, maar zouden in principe kunnen ontsnappen als ze hun best zouden doen, inclusief de leeuwen en de enorme hyena! Een grote familie apen heeft de ontsnappingsroute al gevonden en loopt al lekker vrij rond.

In de Zoo is ook een mooie speeltuin. Die dag was er geen volk en hebben we voor 5 meisjes met beteuterde gezichtjes de inkom betaald (1,5€ p.p.). Zij hadden de dag van hun leven en Milan heeft zich enorm vermaakt.

We gaan regelmatig naar de manege. Milan is dol op de paardjes en maakt graag een ritje. Afgelopen week-end was er een grote jumping-wedstrijd. Veel volk, heel gezellig.

Ieder week-end is er wel een feestje. Verjaardagsfeestjes, tuinfeesten, bbq, etc. Zo leren we veel mensen kennen. Erg leuk.

We gaan ook regelmatig uit eten met vrienden. Meestal nemen we de kindjes mee. Hier is dat geen enkel probleem om met de kinderen op restaurant op te dagen. Er is altijd wel iemand die zich er dan mee bezighoudt.

Een tijdje terug hadden we 2 huwelijken op één dag! Mét de lokale taxi-dj natuurlijk die het hele dorpsplein van muziek voorziet!

Laatst was er ook een optreden van Duitse reggae. Misschien moeilijk te geloven, Duitse reggae in Yaoundé, maar het was in ieder geval erg leuk!

En we lachen hier veel, vooral met de rioleringsdienst! Hahaha!

Noortje

2009-11-06T14:59:00.003Z

Noortje is ondertussen bijna 5 maanden en ontdekt de wereld, maar vooral zichzelf. Ze speelt enorm veel met haar handen en voeten. Alles wat ze in handen krijgt verdwijnt meteen in haar mond. Ze kan ook al redelijk rechtzitten maar valt nog regelmatig naar voren of opzij.
Ze brabbelt ook heel veel en maakt schattige kirgeluidjes en grappige bromgeluidjes. Ook kan ze hartelijk schaterlachen. Aan één ding heeft ze een hekel, op haar buik liggen. Ze zal niet snel kruipen.

2 weken geleden is ze erg ziek geweest. Eerst had ze een oor/keelontsteking gevolgd door bronchiolitis, een luchtweginfectie. In totaal is ze 2weken ziek geweest. We moesten dagelijks met haar naar de dokter en de fysio. Desondanks bleef ze haar vrolijke zelve. Onbegrijpelijk, want ze was ernsig ziek!
Nu is ze weer helemaal gezond!!!

Noor is echt een droombaby. Ze eet goed, voelt zich bij iedereen op haar gemak en slaapt als een roosje. Meestal valt ze tussen 20 en 21u in slaap. Rond 22u geven we haar een laatste papfles (drinkt ze gewoon in haar slaap leeg). En dan slaapt ze tot 6 of 7u door. Ik denk dat menig ouder nu jaloers wordt ;) Overdag is ze heel actief met kleine dutjes tussendoor.
Ook Milan is nog steeds erg trots op zijn zusje. Hij geeft haar veel kusjes en knuffelt graag. Laatst waren een aantal klasgenootjes haar aan het bewonden en Milan vol trots "Ma petite soeur!".

Milan op school

2009-11-02T14:31:00.007Z

Milan gaat ondertussen 2 maanden naar de kleuterschool. Hij zit in de eerste kleuterklas of 'petite section' volgens het Franse systeem. Hij zit op een privéschool '123 Soleil' maar wel erkend door Frankrijk. Vorig jaar zat hij daar ook al in de kinderopvang. Momenteel zitten ze met 7 kindjes in de klas, vanaf januari komen er een aantal bij. Het is een internationaal gezelschap en Milan gaat met veel plezier naar school. De hele dag zingt hij liedjes die hij op school heeft geleerd, soms droomt hij ze zelfs!

Een rondleiding door de klas: kleuters spelen met de blokken, de werkruimte en het bureau van de juf, poppenhoek, vertel- en speelhoek.

De speelplaats, zandbak en eethoek.

Laatst hebben de kleuters en de peuters samen Halloween gevierd. Milan weigerde zich te verkleden en het pompoenmasker dat ze in de klas hadden gemaakt wilde hij maar heel even op. Geen leuke foto's dus van Milan maar wel van een aantal klasgenootjes.

Milan zijn eerste paardrijles!

2009-10-11T18:45:00.001Z

Afgelopen zondag was het opendeurdag in de manege. Veel volk, erg gezellig. De kleintjes mochten voor 3 € een kwartier een rondje maken. Dat wilden Milan, én vooral ik, niet voorbij laten gaan. Milan voelde zich enorm op zijn gemak en had er veel plezier in. Ik was apetrots en droom al van de wandeltochten te paard met het hele gezin. Nu nog Sander op een paard krijgen! Over Noor maak ik me geen zorgen, die heeft het in haar genen!

Noortje groeit!

2009-10-04T14:58:00.001Z

Sander en Elke staan weer in de Gazet van Zurenborg

2009-09-28T15:08:00.006Z

Een jaar geleden, vlak voor ons vertrek naar Kameroen, vroeg onze buurman Peter of hij ons mocht interviewen voor de Gazet van Zurenborg. De Zurenborgers werden op de hoogte gebracht van ons avontuur.

Een jaar later, toen wein België waren voor de geboorte van Noor, stond Peter weer op de stoep met pen en papier.

Wil je meer lezen? Ga dan naar:
http://www.gazetvanzurenborg.be/2009-04/2009-04-kameroen.htm

Baffousam

2009-09-26T18:54:00.017Z

Een tijdje terug zijn we er enkele dagen tussenuit geweest. Een tripje naar Baffousam. Baffousam ligt in het Westen van Kameroen, zo'n 300km van Yaoundé.

We waren er uitgenodigd door vrienden, Christine en Bart. Zij wonen daar in een prachtig huis met een gigantische tuin. Milan heeft er heerlijk gerend, met de honden gespeeld, auto's gewassen, met Christine getuimeld, etc.

Het was erg gezellig en we hebben heel lekker gegeten!

We zijn veel onderweg geweest. Ik heb er van geprofiteerd veel foto's te maken onderweg. Net buiten yaoundé zijn we even gestopt om op de rivier de zandvissers te observeren. We zagen het landschap veranderen van bos naar heuvelachtige weilanden en akkers. Het deed me enorm aan het Rwandese landschap denken. Ook het klimaat werd vergelijkbaar met dat van Kigali. Veel frisser.

Onderweg naar het museum gaf de auto aan dat we meteen moesten stoppen. Alle mannen doken onder de motorkap en al gauw bleek dat ons waterpeil veel te laag was. Een lek. Gelukkig kende Bart iemand die dat probleem heel snel verholpen heeft.

Toen we naar het weeshuis wandelden viel ons oog op tientallen processierupsen. Leuk om te zien.

Het westen is op cultureel vlak een heel interessante streek. Er bestaat een eeuwenoude traditie van chefferies. Er zijn er honderden. Helaas kan de antropoloog niet precies uitleggen hoe het in elkaar zit (shame on me!), maar het komt er op neer dat een chef in een "paleis" woont dat gekenmerkt wordt door torentjes. Je ziet ze overal.

De overbuurman van Christine en Bart is een "grote" chef met een paar dozijn vrouwen en honderden kinderen.

We hebben er ook het museum van Foumban bezocht. Het is een museum over de geschiedenis van de chefferie van Foumban. Erg interessant en, naar afrikaanse normen, redelijk onderhouden. Onze gids kon ook fijn vertellen.

Eigenlijk mochten er binnen geen foto's gemaakt worden, maar Sander ...

Na de rondleiding, werd Noor tijdens haar lunch getrakteerd op een afrikaanse noot muziek!

De tweede dag zijn we de boontjesfabriek van Bonduelle gaan bezoeken. Heel interessant, heel indrukwekkend! Nu besef ik pas door hoeveel vingers die boontjes voordat ze in een blikje terecht komen.

Gelukkig houdt Pablo streng toezicht en proeft hij alle dagen of de boontjes wel van voldoende kwaliteit zijn! Pablo is de verantwoordelijk productie en een fantastische gids en heel leuk gezelschap.

In de namiddag ben ik het weeshuis gaan bezoeken waar Christine en bart zich over ontfermen. Sander en de kindjes zijn thuis gebleven.

Ik kan niet zeggen dat ik het leuk vond. Ik vond het erg confronterend om al die kinderen te zien die door hun familie zijn in de steek gelaten, velen van dezelfde leeftijd als Milan en Noor. Ik weet dat we niet mogen oordelen, we kennen de situaties van die families niet, maar toch.

Er zijn een 30tal kinderen. De zusters die voor de kinderen zorgen doen erg hun best, maar het blijven vreselijke omstandigheden waarin die kinderen moeten leven. De stank in de kamers is niet te beschrijven. De kinderen krijgen geen opvoeding, geen scholing, weinig aandacht en haast geen liefde. Heel pijnlijk.

Christine gaat één à twee keer per week langs om de zusters en ander personeel te ondersteunen en de kinderen te onderwijzen.

Bart en Christine hebben veel gedaan om de leefomstandigheden van de kinderen te verbeteren. Zo hebben ze een muur om het erf laten bouwen om vreemdelingen buiten te houden. De kinderkamers zijn geschilderd, het klasje is aangekleed, er worden kippen gehouden, er zijn extra kamers gebouwd, etc.

Wil je ook helpen? Neem dan even contact met me op via mail.

Het was een fijne trip. Gaan we vaker doen!

Genieten aan het zwembad!

2009-09-26T17:30:00.002Z

Na heel veel regen in de weekends en af en toe zonneschijn in de week hebben we weer eens lekker kunnen genieten in en aan de rand van het zwembad met de kinderen. Het was weer lang geleden want het is hier nu regenseizoen. Het is de eerste maal, sinds we hier zijn, dat het zo fris is en zo veel regent. Het was prachtig weer tot een uur of 3 en dan hebben we heel snel ons boeltje moeten pakken om niet in een tropische regenbui terecht te komen. Maar het was heerlijk! Zie het bewijs:

Voor en na

2009-09-21T11:37:00.002Z

Noortje groeit als kool

2009-09-01T15:37:00.005Z

Vandaag moest ik met Noor naar de dokter voor controle en vaccins. Alles is prima.

Stand van zaken:de jongedame weegt 5,310kg en meet 55cm.

Conclusie: Noor is een klein dikkertje!

Ze is erg levendig, lacht veel, trappelt wild met armpjes en beentjes, produceert veel kirgeluidjes, observeert graag gezichten en reageert vooral op de stem van papa en mama. Noortje is een vrolijke tevreden baby!

Milan en Noor in actie

2009-08-31T21:28:00.003Z

Terug van weggeweest

2009-08-25T11:50:00.013Z

Na een verblijf van 3 maanden in België voor Elke en Milan en 6 weken voor Sander, zijn we nu al weer een tijdje terug op Kameroense bodem. In die periode is er veel gebeurd en hadden we het erg druk, vandaar de lange stilte op de blog.
De belangrijkste gebeurtenis was natuurlijk de geboorte van onze dochter Noor. Milan is enorm trots op zijn kleine zusje. Hij vertelt iedereen met veel enthousiasme dat Noor zijn zusje is, geeft haar kusjes en houdt haar graag vast.

Noor met Milan, grootouders, peettante en meter.

Voor en na de bevalling hebben we natuurlijk veel tijd doorgebracht met de familie en vrienden, veel naar de speeltuin geweest met Milan, geshopt en lekker gegeten.

Familie en vrienden

Speeltuin

Park Noord te Antwerpen

Traditiegetrouw zijn we ook weer op antropologenweekend geweest. Ditmaal hadden we een huisje gehuurd in het Nederlandse Limburg. Het was weer gieren, lachen en brullen. Vooral tijdens de ‘Tribute to Michael Jackson’-avond. Het filmpje rechts in de kolom 'belofte maakt schuld' spreekt voor zich!

Antropologenweekend

Hallo wereld, ik ben Noor!

2009-06-21T14:09:00.006Z

Beelden kunnen zoveel beter vertellen hoe gelukkig, trots en dankbaar wij zijn met de geboorte van onze Noor, of Noortje voor wie dat wil.

Milan is een droom van een grote broer. Hij wil voortduren bij haar liggen, klaagt als ze geen speen of speelgoed heeft en is altijd bereid haar cadeau's uit te pakken. Tussendoor gaat hij logeren bij oma of de Barbara, zijn peetmoeder. Natuurlijk neemt ook pappa vaak de tijd om iets leuks met hem te doen of om toch ook eens thuis te spelen en slapen of naar een speeltuin te gaan.

Voor wie wilt checken of alles er wel aan zit:

En de geboorte? We wisten van tevoren dat het een keizersnede zou worden. Deze verliep gelukkig goed. Onze gyneacoloog en goede vriend Luc bracht Noor vakkundig ter wereld. Elke was gewoon wakker en Sander mocht aanwezig zijn. Elke heeft natuurlijk wel wat last maar herstelt rustig.

Geboortekaartje!

2009-06-18T20:26:00.003Z

Het laatste plaatje van de dikke buik!

2009-06-16T16:20:00.000Z

Sander's reisje naar Engelstalig Kameroen

2009-05-26T22:01:00.006Z

Woensdag 20 mei is Sander met de families Impens en Goral mee op reis gegaan naar Bafoussam en Bamenda. Op de blog van Machteld staat een reisverslag waaruit ik creatief de volgende tekst en foto’s heb gestolen… We vertrokken richting Bafoussam en dan – afhankelijk van de regen – eventueel Bamenda - Ndop - Kumbo - Mont Oku óf Bamenda - Bafut - Dschang.

Tegen de middag waren we al in in Bafoussam aangekomen bij de familie Buytaert die niet enkel een mooi huis hebben maar ook een uitgestrekte tuin met een grote paillotte in het midden. We leerden er ook Pablo kennen, een Spanjaard die er werkt voor een fabriek die in Kameroen voor Bonduelle prinsessenboontjes in blik steekt en Victor, een Nederlander die als consultant werkt op de kippenfarm. Na een bezoekje aan een gigantische legboerderij met tienduizenden kippen maakten we nog een wandeling in de omgeving. De binnenstad van Bafoussam is weliswaar vuil en lelijk, de omgeving is een rustig groen glooiend akkerland.

’s Avonds speelden we nog een spelletje ‘Jungle Speed’.

Vervolgens ‘en route’ richting Bamenda, eerst dwars door het gatenwegdek van Bafoussam.

Onderweg veel mooie uitzichten op het heuvellandschap en dan opeens ligt Bamenda in de diepte. Daar sliepen we bij de Mission Baptistes.

Ons voornemen om linksom een deel van de beroemde (maar uitdagende) ‘Ring Road’ te doen werd brutaal gedwarsboomd door een kapotte brug. Een andere 4x4 zakte bijna door de noodbrug. De locals waren duidelijk verantwoordelijk voor de sabotage zodat ze je er daarna uit konden helpen! Je moet ergens aan bijverdienen niet?

Dan maar terug, picknicken aan het water en een ‘chefferie’(paleis van de locale chef) bezocht. Een van de 36 vrouwen van de huidige Fon van Bafut heeft ons een rondleiding gegeven van het paleis, het dorp en het door de Duitsers gebouwde museum.

De volgende dag bezochten we de (landbouw-)universiteitsstad Dschang. Boven de stad ligt een zwaar verwaarloosd hotel, restaurant, zwembad en parkcomplex. Het werd ooit gebouwd in 1942 met de bedoeling een vakantieoord te zijn voor de Franse officiers in Afrika die nodig op verlof moesten maar niet naar Europa konden wegens de oorlog. Het valt nu onder de regering en dat is duidelijk niet echt positief.

Dan op weg naar de watervallen van ‘Mami Wata’, op zo'n 20 km, wel zo'n 1u30 min piste, van Dschang. Deze watervallen komen van 80 m hoogte naar beneden. Om er te raken moet je eerst door een 'heilig bos' waar verschillende soorten apen en zelfs panters zouden zitten volgens de reisgids, wij zagen uiteraard niets. De legende vertelt er een genie (geest/fee) zou wonen onder de waterval. Dagelijks wordt er nog aan geofferd.

In Bafoussam sliepen we nog een nacht, maar niet voordat we van de brede selectie zelfgemaakte rum van Bart hebben geproefd.

In de ochtend, voor de terugreis naar Yaoundé, bezochten we eerst de boontjesfabriek. Ze werken met lokale boeren en werkkrachten en Europese standaarden, een hele uitdaging maar een mooi voorbeeld van dat ook de productie van kleine Afrikaanse boeren op ons bord terecht kan komen.

Heel indrukwekkend om zo’n fabriek te zien. Dit is direct ook één van de dingen die we enorm waarderen aan leven als ‘expat’. Iedereen nodigt iedereen uit om op het werk te komen kijken waardoor je op de bijzonderste plaatsen komt.

Terug in Antwerpen

2009-04-29T12:35:00.008Z

Milan en ik zijn vorige week uit Kameroen vertrokken om 3 maanden in Antwerpen te verblijven en de komst van onze nieuwe spruit af te wachten. Sander volgt 30 mei.

Bij vertrek hoort natuurlijk ook afscheid nemen. Het afscheid nemen van Sander viel ons natuurlijk wel zwaar. 6 weken is toch wel erg lang, zeker als je bedenkt dat we in de 9 jaar dat we samen zijn nooit langer dan 2 weken gescheiden zijn geweest. Klef hé!

De laatste dag in de crèche bij 123Soleil!

Milan moest helaas ook definitief afscheid nemen van zijn hartsvriendinnetje Eva. Eva is Milan zijn eerste liefde en helaas verhuist zij deze zomer naar Gabon. Gelukkig beseften de kindjes niet dat het de laatste keer was, maar de mama’s en de nounou’s hadden het toch even moeilijk bij het afscheid.

Afscheid nemen van Eva

De reis zelf is heel vlot verlopen. Milan was enorm gefascineerd door het vliegtuig en stelde veel vragen. Eenmaal in de lucht heeft Milan zich op de grond geïnstalleerd en goed geslapen. Ik had daardoor 2 zetels tot mijn beschikking, ideaal! Gelukkig had ik ook nog hulp van Anneleen en Reinout, de 2 studerende kinderen van Machteld en Wim Impens die even op vakantie waren in Kameroen. Anneleen heeft met Milan gesleurd en Reinout met mijn bagage. Nogmaals bedankt aan de hulptroepen!

Gelukkig houdt een vertrek niet alleen afscheid nemen in, maar ook het blijde weerzien van familie en vrienden. Milan herkent iedereen en is dolenthousiast bij het weerzien. Hij past zich fantastisch goed aan. Hij voelt zich bij iedereen thuis en ook de nieuwe crèche vormt geen probleem. In zijn oude crèche Bloemendal lijkt het wel of hij nooit is weggeweest. Eén van de verzorgsters in Bloemendal is tweetalig en spreekt met Milan altijd Frans, zo wordt zijn Frans ook hier onderhouden. Het is een enorme opluchting dat Milan zo’n flexibel kind is en het ook hier enorm naar zijn zin heeft.

Plantjes water geven met Oma

Op stap met Oma en Opa

Spelen met neefje Sam

Milan in Bloemendal

Ik geniet natuurlijk ook van het weerzien van de familie, vrienden en oud-collega’s. Het heerlijke lenteweer maakt het natuurlijk ook allemaal veel aangenamer. Ik ben ondertussen ook op controle geweest bij mijn gynaecoloog en alles is prima in orde met de kleine principessa. Dat is dus ook weer een zorg minder. Ondanks het feit dat ik Sander enorm mis geniet ik wel van mijn vrije tijd. Gelukkig is er skype en kunnen Sander en ik iedere avond lekker bijkletsen, dat maakt het allemaal toch wat makkelijker.

Zo veel te vieren!

2009-04-17T08:20:00.003Z

Zondag was het Pasen, tevens onze eerste huwelijksverjaardag en Jara haar verjaardagsfeestje. Wie regelmatig onze blog leest kent Jara ondertussen wel. Zij is het dochtertje van het steunpunt van Broederlijk Delen en Milans vriendinnetje.

Zondagnamiddag zijn we naar het verjaardagsfeestje gegaan waar iedereen werd volgepropt met heerlijke taart en cake.

Bij Pasen hoort natuurlijk ook eieren rapen! De kinderen konden in de tuin op jacht naar de eieren die door de paasklokken en de paashaas waren verstopt.

Milan was vooral geobsedeerd door Jara haar nieuwe speelgoedkeuken.

Is this the next Jamie Oliver?

’s Avonds zijn we lekker gaan eten om onze huwelijksverjaardag te vieren!

Santé!

2009-04-13T15:58:00.008Z

Sinds vorige week ben ik met zwangerschapsverlof. Dat gaf me twee weken de tijd om ons vertrek voor te bereiden maar ook om nog een paar leuke dingen te doen.

Donderdag ben ik met de familie Impens (de 2 ‘grote’ studerende kinderen zijn hier met vakantie) een bezoekje gaan brengen aan de brouwerij. Iedere weekdag worden daar gratis rondleidingen gegeven in groep. De rondleiding in de brouwerij en de bottelarij duurt een dik uur. Achteraf krijgt iedereen 2 gratis drankjes aangeboden in een ‘bruin’ café naast de expositieruimte.
Helaas mochten er binnen geen foto’s genomen worden. Iedereen moest een belachelijke gele helm op die langs geen kanten op onze kop bleef staan. Vooral de vrouwen liepen er mee te sukkelen. Die helmen zijn duidelijk bedoeld voor grote mannenhoofden. Als we een pruik hadden opgezet was die misschien wel blijven zitten.

In de brouwerij zelf is niet zo heel veel te zien behalve veel buizen en machines en silo’s. Er werd ons wel uitgelegd hoe bier hier gebrouwen wordt door een hele vriendelijke gids. Het bier hier in Kameroen wordt gebrouwen op basis van maïs dat ook voor 80% hier verbouwd wordt.

De bottelarij vond ik persoonlijk veel indrukwekkender. Miljoenen flesjes schieten daar in het rond. Onbeschrijfelijk! Het lawaai is er ook oorverdovend. Gelukkig werkt al het personeel er maar halftijds, 4 uur per dag. Het is er anders ook niet vol te houden.

Het was een erg leuke namiddag. Een aanrader voor wie eens naar Yaoundé komt!

PS: men moet wel van tevoren reserven.

De forens in zijn bus naar huis

2009-03-26T15:17:00.003Z

Zoals bekend werk ik, Sander, in Mbalmayo en niet in Yaoundé, waar we wonen. De weg naar en van het werk (ongeveer 55 kilometer) duurt een dik uur tot twee uur. Wegens een gebrek aan dienstregeling varieert dat nogal.

Soms is het warm, zweterig, druk, luid, stoffig, rokerig, krap… je snapt het; onaangenaam reizen. Nu, Antwerpen-Brussel was ook niet altijd een pretje en al zeker niet met ons Les Pays-Bas klimaat, denk ik dan. Veel vaker valt het allemaal best mee. De kwaliteit van de bussen is gelukkig niet altijd waardeloos en ze vertrekken normaal gesproken iedere 15 tot 20 minuten. Hier is het uitzicht ook veel interessanter.

Doorgaans vind ik het geen aanwinst wanneer er een verkoper meereist. Ze beginnen altijd wel met excuses en dat ze je niet willen lastig vallen maar het daaropvolgende half uur wordt je onherroepelijk allerlei – meestal Chinese – medicatie en verzorgingsproducten opgedrongen. Maandag had ik geluk. De meereizende verkoper overtrof zichzelf en ik heb er goed mee kunnen lachen.

Allereerst verkocht hij plakstrips gemaakt van echte tijgertestikels, tegen spierpijn. Iedereen lachte hartelijk mee toen ik mijn lach echt niet meer kon inhouden. Omdat de mensen vervolgens wilden weten waarom de strips niet van gewone katten gemaakt waren hield hij er maar mee op. Vervolgens bood hij een handcrème aan. Doordat hij de mannen de crème ook liet testen en hen uitnodigde de vrouwen voorzichtig over hun gezicht te aaien creëerde hij hilariteit alom – vooral toen hij toevoegde dat een hand op hun gezicht nog nooit zo zacht had gevoeld. [Geweld tegen vrouwen is hier geen taboe.] Wanneer hij vervolgens iets verkocht riep hij steevast “stuur me mijn salaris” en daarna meestal “het product vertelt me dat er nog drie klanten in de bus zitten” (want hij heeft er dan nog zoveel van in voorraad).

Het volgende product was een zalf van menthol en aloë vera, bedoeld voor de huid. Volgens hem kon je ‘m ook goed in je ogen smeren wanneer je je identiteitskaart bent vergeten en gestopt wordt door de politie.
Prompt worden we gestopt door de politie. Een dame naast mij fluisterde; “Oh, ik hoop niet dat ik ‘m vergeten ben”. Ik fluister haar nog net toe “en je hebt geen flesje gekocht?!”. Lachend haalt ze haar kaart dan gelukkig toch boven en laat ‘m zien aan de – uiteraard – blaaskaak van een politieagent. Zo zijn we nóg 10 minuten langer onderweg.

Wanneer we Yaoundé binnenrijden stap ik altijd uit en neem ik een directe taxi naar huis – een “depot”. Nu vond ik het bijna jammer. We waren ondertussen nog getrakteerd op een product om je prostaat mee te zuiveren. “Want als je “Papa Gaston” al bij het betreden van het stadion zijn kruit verschiet krijg je geen toegang tot LE Pays Bas. Ze zal je 10.000 FCFA aanpakken en in de ochtend: geen ontbijt! En dat terwijl je anders voor 1.000 FCFA malse kip met zoete bakbanaan had gegeten. Nu zal ze je wakker houden door de afwas extra vroeg te doen en de kinderen te slaan”. [Begrijpen waar ze het over hebben is soms een ingewikkelde puzzel van dubbelzinnigheden, pijnlijke waarheden en plastische omschrijvingen.]

Ik zeg juist de chauffeur dat ik wil uitstappen als de verkoper wild over zijn borst begint te wrijven om een borstverstevigend product te demonstreren. Niets aan te doen, dit is mijn stop. Terwijl ik een taxi aanhoud bedenk ik mij dat een andere verkoper dat product eerder goed verkocht kreeg door te zeggen: “Iedereen heeft toch wel een moeder of een tante met hangborsten?”. Tot op dat moment had niemand het namelijk durven kopen…

Nee, de bushtaxi is geen straf, meestal valt het goed mee.

De spanning stijgt in Yaoundé

2009-03-16T10:46:00.005Z

Sander gaat niet werken in Mbalmayo vanaf morgen. Wij nemen geen risico en werken beiden thuis (met steun van onze werkgevers).

Lees dit bericht maar eens, of lees het laatste nieuws op de site van Cameroun-online:

"Une manifestation de vendeurs à la sauvette de la capitale camerounaise, Yaoundé, a été violemment dispersée samedi au centre-ville par les forces de l’ordre, a constaté APA sur place. Ces petits commerçants tentaient ainsi de faire entendre leur désarroi, à la suite d’opérations de saisie de leurs marchandises qui ont cours depuis une semaine. Quelques heures plus tard, ce sont des éléments du Bataillon d’intervention rapide (BIR), une unité d’élite de l’armée créée pour faire la chasse aux coupeurs de route dans les régions septentrionales du pays, qui ont pris position dans les rues, procédant à des contrôles d’identité et s’adonnant à quelques brutalités sur les passants. Les opérations de déguerpissement des «sauveteurs», selon le délégué du gouvernement auprès de la Communauté urbaine de Yaoundé (CUY), Gilbert Tsimi Evouna, visent à redonner une image respectable à une ville en proie à l’anarchie. Ainsi, des centaines de boutiques présentant des signes de délabrement ont-elles été détruites par des engins de la mairie étroitement encadrés par la gendarmerie et la police. De même, des tonnes de marchandises ont été saisies et emportées à la fourrière municipale."

Geen zin in Frans? Lees dit artikel om te begrijpen waarom er ondertussen relletjes zijn geweest in het centrum van Yaoundé.

“Weet de paus wel dat de mensen in Afrika arm zijn.. ?!”

2009-03-13T09:18:00.008Z

Deze vraag werd vanochtend uitgebreid besproken in de bus naar het werk. Ik bedoel met “bus” het minibusje van uw loodgieter waar hij al 10 jaar in had rondgereden en dat hij 5 jaar geleden vervangen heeft. Dat busje is op de boot gezet naar Afrika en brengt mij (en nog 18 anderen) nu voor 75 eurocent naar Mbalmayo, een rit van 45 minuten.

Nu waarom die vraag? Volgende week komt de paus naar Yaoundé en dat zullen we weten. Overal wordt er schoon schip gemaakt en schone schijn opgehouden. Het gehele traject van de luchthaven naar het centrum wordt opgeknapt en uitgezuiverd. Opeens heeft de weg naar het vliegveld straatverlichting gekregen bijvoorbeeld. Het stadion waar hij een mis zal voordragen is opgeknapt en overal zijn de bermen gemaaid.

Wat echter minder leuk is dat ook alle krotjes, winkeltjes, venters, barretjes en dergelijke uit het straatbeeld moeten verdwijnen. Alles wat enigszins wankel is of uit hout, schroot, klei en/of plastic bestaat moet wijken. Overal in de stad worden ze afgebroken. De mensen zouden gewaarschuwd zijn dat ze de eerste 5 meter vanaf de weg niet mogen volbouwen maar de afbraak lijkt nogal willekeurig te gaan. De gebouwtjes worden simpelweg omgeduwd met alles er op en er aan. Zij die niet uit voorzorg alles hebben leeggehaald en het nog te gebruiken materiaal zoals de dakplaten niet hebben weggehaald verliezen alles.

De discussie in de bus ging eerst over of de mensen dom zijn dat ze dit niet hebben zien aankomen. Opvallend weinig passagiers trokken zich het lot van de kleine handelaartjes en allerarmsten aan. Ze maakten zich wel kwaad over hoe als de president of de paus komt alles was vies, lelijk en arm is uit het straatbeeld moet verdwijnen. Zo kunnen de chefs toch nooit een realistische visie krijgen? Ach, merkte er één op; “Als de paus door Mvog Mbi (klink als een echte Yaoundees en spreek uit “vombi”) rijdt dan snapt hij het wel. Zoveel armoede kun je niet verbergen.”

Toen kwamen ze goed op gang. Je moet je geen gesprek of dialoog voorstellen, iedereen schreeuwt om het hardst. Het lukt mij ook gewoon niet om deel te nemen aan dit soort sessies, al zou ik graag willen want het degenereerde al snel. Wat ik zoals geleerd heb:
“De paus komt naar Kameroen om over homo’s te preken”.
“Aids krijg je niet alleen van malaria”.
“Er zijn nu ook mannelijke prostituees in Douala. Aangezien mannen samen niets ‘produceren’ worden zouden de blanken ze beter mee naar Europa nemen”.
“Als je derde voet werkeloos is kun je jezelf beter begraven”.
Een vrouw: “Mannen hebben veel seks nodig anders worden ze ziek”. Het probleem van prostitutie is dan ook niet op te lossen. Ze begrijpt dan ook dat de prefect het probleem enkel hard aanpakt recht vóór zijn eigen kantoor.

De conclusie was uiteindelijk dat de straatverlichting na het bezoek van de paus enkel maar aan zal gaan als de president naar het vliegveld moet. We zullen zien. Ik neem volgende week alvast niet de bus naar Mbalmayo; waarschijnlijk zal dat krot ook wel uit het straatbeeld moeten verdwijnen. En, wie wil weten in wel ‘geheim hotel’ de paus zal verblijven... volg simpelweg het spoor van destructie.

Nijntje, lief klein konijntje, …

2009-03-10T14:45:00.000Z

Sinds kort hebben we een konijn. Waarschijnlijk denken de meesten nu onder jullie ‘Een konijn op een appartement in Afrika?’ Ik geef toe dat het niet helemaal ideaal is, maar het was de pot of ons balkon. De keuze was dus snel gemaakt.

Hoe komen wij aan een konijn? Vrienden van ons (Symon, Sofie en dochtertje Emma) zijn door omstandigheden in korte tijd terug naar Nederland vertrokken. Zij hadden heel wat huisdieren die snel een nieuwe thuis nodig hadden. Voor alle dieren hadden ze een plekje gevonden, behalve voor dit ene konijn. Elke kon het natuurlijk weer niet over haar hart krijgen om het lieve dier aan haar lot over te laten en wist Sander te overtuigen dat het toch wel erg leuk zou zijn voor Milan. Sander heeft blijkbaar ook een klein hartje en gaf snel toe.

Nu hebben we dus een konijn en Milan is er dol op. Het is een jong vrouwtje en ze heet Nijn (Dat heeft Milan beslist!). Ze heeft een heel zacht karakter, is erg nieuwsgierig, sociaal en laat zich makkelijk aaien. Iedere ochtend staat Milan al te popelen om haar een wortel te geven en Nijn staat dan al te popelen om die lekkere wortel te krijgen. Erg leuk om te zien!

Hoe hebben de poezen gereageerd. Ons Bieke heeft nog steeds niet door dat ze een nieuwe huisgenoot heeft, of ze doet aan struisvogelpolitiek (daar is ze namelijk heel goed in!). Ons Luna was in het begin wat minder enthousiast en heeft drie dagen zitten mokken. Ze heeft ons goed laten voelen dat ze het er niet mee eens was. Ondertussen is Luna ook gezwicht voor de charmes van Nijn en eet ze zelfs gras met haar mee . Of heeft ze misschien een identiteitscrisis?

Principessa

2009-03-07T19:13:00.001Z

Vorige week moest Elke weer op zwangerschapscontrole voor de echo van 22 weken.

Ons vermoeden werd bevestigd en we krijgen een MEISJE! We zijn dolgelukkig dat Milan een zusje krijgt. De kleine meid werd van kop tot teen gecheckt en alles zit er op en er aan. Het was ook erg leuk om te zien dat ze regelmatig slokjes nam van het vruchtwater.

Op deze echo zie je duidelijk haar ruggengraat.

Op deze echo zie je een voet en vijf tenen!

De placenta is ook verschoven en zit niet meer voor de cervix. Weer een zorg minder. Elke heeft nog steeds een beetje ontsluiting, maar zolang ze voldoende rust neemt hoeven we ons daar niet al te veel zorgen te maken. Elke werkt nu halftijds waardoor ze veel tijd heeft om te rusten en ook van Milan kan genieten. We hebben er nu weer veel vertrouwen in dat het wel goed komt en kijken er enorm naar uit.

Njam njam

2009-03-06T10:58:00.000Z

Milan is een echte Bourgondiër en eet graag alles met ons mee. Helaas houdt hij niet zo van fruit maar een lekkere avocado lepelt hij zo leeg.

Milan houdt ook van de typische lekkere dingen zoals choco of een lekker boterham met pindakaas! Helaas hebben zijn Nederlandse genen meer invloed op zijn smaakpapillen dan me lief is. Milan lust drop!

Nieuwjaardsdiner met de collega’s

2009-03-04T12:53:00.005Z

Bij Inades Formation Cameroun (het werk van Elke) is de traditie om aan het begin van het nieuwe jaar met de collega’s te gaan eten. 10 februari was het zover en zijn we met z’n allen gaan dineren in een lokaal restaurantje waar een typisch Kameroens buffet was klaargemaakt.

Op het menu stond rauwkost, gebakken makreel (met kop en staart), gebakken kippenpoten, rundvlees in een tomatensausje, ndolé (een typisch gerecht van hier met groene bladeren, niet bepaald mijn favoriet), plantin (gebakken banaan) en frietjes! Overal hoort natuurlijk véél piment bij, wat wij Europeanen niet gewend zijn en mijn Italiaanse collega heeft zich natuurlijk verbrand tot grote hilariteit van onze collega’s.

Bij het eten hoort ook een drankje, iets fris een biertje of een wijntje, of Fanta gemengd met wijn!

Aan de kop zit mijn baas

Het was best een gezellige avond, maar je merkt toch een aantal cultuurverschillen. Zo stond de tv op en toevallig was er een stukje met een toespraak van de president. Iedereen moest zwijgen en luisteren! Ook op het vlak van humor zijn we heel verschillend, we begrijpen elkaars grappen echt niet. Wij vinden hen kinderachtig, zij vinden ons ingewikkeld. Het was in ieder geval eens een leuke gelegenheid om elkaar eens buiten de werksfeer te ontmoeten.

Creatief

2009-02-28T22:00:00.005Z

Milan gaat iedere voormiddag naar de peutertuin/crèche ‘123 Soleil’. Daar wordt gezongen, gedanst, getekend en gespeeld. Milan bouwt graag ‘chataux’ in de zandbak!
Maar ook thuis proberen we lekker creatief te zijn en kleuren we veel of gaan we soms zelfs vingerverven! Milan vindt het heerlijk om met de verf te kliederen en het resultaat mag er zijn!

Daarnaast proberen we hem nog wat Vlaams/Nederlandse cultuur mee te geven en zingen we een dansen we regelmatig op liedjes zoals ‘’k zag twee beren …’ of ‘de kikkertjes, de kikkertjes ,…’ maar onze grote favoriet is toch wel ‘Hallo meneer de uil …’.

Kijk in de balk hiernaast direct naar het filmpje of klik op de afbeelding hieronder:

Vakantie in Edéa

2009-02-08T18:57:00.005Z

Zoals jullie weten moest Elke heel rustig aan doen de laatste tijd. Daarom ging een korte vakantie in Limbé, aan de kust in het Engelstalige gedeelte van Kameroen, niet door. Toch zijn we er even uit geweest.

Op 2 uur rijden van Yaoundé ligt Edéa, een stadje met een goed hotel met een fijn restaurant. Ernaast ligt een cultuur- en sportcomplex van de categorie 'vergane glorie' maar nog altijd heel aangenaam. Milan heeft er geleerd in het water te springen én echt te zwemmen.

De foto's willen we jullie niet onthouden, maar zeker ook het filmpje niet!

NB. 1: Die buik van Elke is nu al een stuk groter!
NB. 2: Klik op foto's in onze berichten voor een grotere versie.

naam: Mieke | beroep: Oma

2009-02-07T08:25:00.010Z

Tijdens de kerstvakantie was Mieke, de moeder van Elke bij ons op bezoek. Oma zijn is een beroep dat je niet te licht moet nemen. Je moet allereest al een koffer vol cadeau's meesleuren en kundig voorbij de douane loodsen.

Het programma is vitaal voor het slagen van iedere oma-actie. Na het opstaan, melk, spelen, potje, pamper, spelen, mee ontbijten en dan nog wat spelen moet er educatief worden ingegrepen. Op naar de dierentuin. Die jongen moet per slot van rekening wel wat leren!

Wanneer de kleine moe van alle opgedane kennis en speeltijd een dutje doet begint het werk van een oma pas echt. Druk aan de slag met potten en pannen want er moet degelijk eten op tafel komen. En niet van de Afrikaanse rijsttafels met pinda en gedroogde graatjesvis, nee zeg! Vlaamse/Hollandse kost: aardappelen. Marguerite helpt ook een handje mee, zodat zij na het vertrek van oma af en toe ook kan koken.

Vervolgens kan de kleine dan weer uit bed getakeld worden want het is tijd voor sport! Er moet worden gezwommen. Zie bijvoorbeeld het filmpje rechts.

Daarna kan er nog even gestopt worden voor een verse bananenmilkshake (zie foto links) bij 'Espresso Bar' en terwijl Milan alle gebruikers van het internetcafé terroriseert kan oma misschien een koffie, ijsje of appperitief drinken.

Wanneer de oma dan ook nog gastvrouw heeft gespeeld bij de maaltijden de kleine rat na een aflevering Hopla/Nijntje/Bob de Bouwer/Teletubbies/Samsam/oid tandjes heeft gepoets en weer in bed ligt is er tijd voor ontspanning in de vorm van Cultuur. Een uitvoering in de kathedraal van Yaounde bijvoorbeeld met een prominente Franse gospelzanger en een koor van 100 man.

Van een vakantie rust je toch altijd lekker uit, niet?

Gelukkig werd ze ondersteund door de op de bank liggende mamma en de tot chauffeur gebombardeerde pappa (omdat de echte chauffier kwijt was tijdens kerst).

Rondleiding

2009-02-04T19:19:00.017Z

We wonen nu dikke 8 maanden in ons appartement in Bastos en het voelt ondertussen echt als thuis.

Een deel van onze huisraad hebben we met de container uit Antwerpen laten overkomen, maar we hebben ook veel meubels laten maken door een lokale timmerman Blaise.

Een rondleiding door ons stulpje is nu wel op zijn plaats.

De woonkamer:

Ons supercomfortabel bankstel konden we absoluut niet missen en hebben we laten overkomen.

Tafel, stoelen en kast hebben we op maat laten maken door Blaise. Het kunstwerk dat boven de tafel hangt hebben we van de lokale kunstenaar Ndofoa.

Veel van Milan zijn speelgoed is met de container overgekomen. Natuurlijk hebben oma en opa ondertussen ook al vele kilo’s speelgoed gesleept! Het zithoekje hebben we hier in rotan laten maken.

Het balkon:

Dit is ons balkon waar we op zwoele avonden aperitiefjes nuttigen. Het rotansalon hebben we hier laten maken. Vooral ons Luna brengt hier heel veel tijd door.

Milan plonst hier ook regelmatig in zijn zwembadje.

De keuken:

Uizicht over de heuvels van Yaoundé vanaf het balkon van de keuken:

Onze slaapkamer:

Het bed hebben we ook weer door Blaise laten maken. Matrassen hadden we gelukkig mee. Echt goede matrassen zijn hier moeilijk te vinden en ook erg duur. Volgens ons Bieke is het haar bed, met een beetje geluk mogen wij er ook wel eens bij.

Milan zijn slaapkamer:

De meeste meubeltjes en spulletjes van Milan zijn slaapkamer zijn ook overgekomen, hij groeit er toch uit. Hij tekent graag op de krijtmuur die Sander voor hem geschilderd heeft.

De gastenkamer:

Wie zin heeft om ons te bezoeken in het verre Kameroen kan hier ontwaken met de vogeltjes die fluiten en de kraaiende haan van de buren op de achtergrond. De gastenkamer heeft ook een eigen badkamer en balkon met uitzicht op de heuvels!

Zielige Elke

2009-02-03T19:01:00.000Z

Rond drie maanden in de zwangerschap ging het even niet zo lekker. Ondertussen zitten we gelukkig al op vijf. Elke had toen bloedverlies en haar placenta kwam te vroeg in beweging. Even echte paniek… Verschillende echo’s en doktersbezoeken later bleek dan toch wel dat het kindje er veel zin in heeft maar dat Elke erg rustig aan moest blijven doen. Ondertussen is ze weer halftijds aan het werk, waar ze heel blij mee is want thuiszitten is ook maar nix.

Toch heeft Elke bijna de gehele kerstvakantie en een aantal weken daarna niet kunnen werken. Nu hoor ik je denken… “lekker toch?” Tja, niets doen tijdens je vakantie is niet echt super, zeker als je bezoek hebt en plannen om te reizen moet annuleren. Het meest frustrerende is toch wel geweest dat ze haast niet met Milan kon spelen, hem niet goed kon troosten, helpen, verschonen, in bed doen. En die arme jongen snapte er niets van. Gelukkig konden Sander, Oma en Marguerite veel helpen, maar echt gelukkig werd Elke er niet van. Dus tja… wel op de bank liggen, niets doen en iedereen orders geven terwijl je alles wordt aangedragen en tóch niet gelukkig zijn, het kan…

Château Oma

2009-02-02T18:29:00.006Z

Tijdens de kerstvakantie had Milan bezoek van oma. Eeeuh... ze kwam natuurlijk ook voor ons. Bij aankomst gingen meteen de koffers open. Er was chocola voor mamma en drop voor pappa.

Dat vond Milan niet zo belangrijk. Het leukste was namelijk zijn eigen dashboard. Hij had er in augustus al even mee mogen spelen en was het niet vergeten. Als hij nu achter in de auto zit bij ons wordt er driftig mee gestuurd en extra getoeterd, zodat die vervelende taxi’s goed opzij gaan als wij er aankomen.

Terwijl oma trots haar niet breekbare kerstballen voor de kerstconifeer liet zien was Milan er al aan begonnen. Lekker graven in de koffers.

Pappa dacht dat hij rustig zijn biertje kon drinken na een dag werken, maar nee hoor! Hij moest direct een waar kasteel bouwen. Omdat Milan er eigenlijk niet direct in durfde heeft oma de jonkvrouw gespeeld, zodat Milan nog een beetje buiten kon blijven.

Ecotoerisme is als een auto

2009-01-31T22:25:00.000Z

Alternatives Durables pour le Développement is door Stichting Nederlandse Vrijwilligers gevraagd om de organisatie achter de ecotoeristische site 'Ébogo' te versterken. Dit betekent dat er bijvoorbeeld trainingen worden voorzien rondom administratie en financiëel beheer.

Om een duidelijk beeld van de huidige realiteit te krijgen en een actieplan te maken voor 2009 zijn twee van mijn collega's een participatieve diagnostiek gaan uitvoeren.

Hun samenvatting van de huidige situatie :

“De OCDE (organisation communautaire du développement d’Ebogo) is als een prachtige auto van buiten, met een krachtige motor maar met een zwak chassis en geen inschrijvingsbewijs. Bij de eerste wegcontrole wordt ze aan de kant gezet en naar het depot gesleept. Als er niets gebeurt riskeert ze er te blijven.”

Mijn taak was – niet enkel om ze er heen te rijden in een auto met een krachtig motor, maar vooral – om de methode te begrijpen en voor de toekomst eventueel verbeteringen of nieuwe instrumenten voor te stellen. Natuurlijk sta ik niet aan de zijlijn en denk ik ook gewoon mee met de collega's en de leden van de OCDE. Ondertussen geniet ik natuurlijk van de prachtige omgeving.

Kijk hier nog maar eens naar ons toeristisch bezoek aan Ebogo...

Dertien boerenorganisaties in zes dagen

2009-01-27T21:06:00.004Z

Vlak voor de kerstvakantie ben ik (Sander) een week met de collega’s mee ‘het veld’ in geweest. ADD werkt met boerenorganisaties en voor het programma wat Broederlijk Delen bekostigd, moet binnenkort een jaarrapport worden geschreven. Het doel van deze missie was daarom om de resultaten, evoluties en problemen in de verschillende groepen te gaan evalueren om te zien hoe de groepen zich ontwikkeld met de steun van ADD.

Aangezien ik pas in oktober ben gestart leek mij dit een uitgelezen kans om de huidige werk- en evaluatiemethoden van de collega’s in het veld te leren kennen. Ik heb natuurlijk mijn eigen ideeën over hoe je dit soort gegevens ‘hoort’ te verzamelen, analyseren en evalueren. Nu, mijn collega’s zijn slimme mensen, hebben meestal veel ervaring en veel kennis van land- en bosbouw maar hebben niet veel kennis van evaluatie. Toch hoeft dit niet te betekenen dat ik het beter weet. Ik vond het vooral belangrijk om te kijken wat er goed en/of beter is aan de huidige aanpak alvorens veranderingen voor te stellen. Uiteindelijk moet er nog wel veel veranderen denk ik. Gelukkig zijn ook mijn collega’s er ook wel van overtuigd dat het uiteindelijk wel beter kan. Waarschijnlijk zal ik in 2009 een nieuw projectadministratie en –evaluatiesysteem kunnen introduceren. Een grote uitdaging…

Het was een hele rijke en intensieve week. De beste manier om dat te illustreren zou een mooie selectie van de vele bijzondere foto’s die ik heb gemaakt zijn geweest. Die heb ik echter bijna allemaal per ongeluk gewist. Ik was er dagenlang niet goed van.

Gelukkig hebben mijn collega's nog een paar foto's gemaakt van Sander in actie:

Een kleine selectie van de foto's die ik nog heb kunnen redden (KLIK VOOR GROTERE FOTO):

cacao

koffie

pinda

een nootje dat wij niet kennen (misschien niet erg; niet echt lekker)

van iedere vergadering wordt een verslag geschreven

trots op hun werk

mijn collega's Stan en Anie

zoveel babies en kinderen

levert natuurlijk wel mooie plaatjes op

Beter laat dan nooit!

2009-01-17T20:27:00.007Z

Eerst en vooral willen we iedereen een fantastisch 2009 wensen!

Daarnaast hebben we ook nog groot ‘klein’ nieuws:

Elke is 18 weken zwanger.
De baby wordt half juni verwacht.

We hebben wat langer gewacht dit nieuws bekend te maken aangezien de zwangerschap niet geheel vlekkeloos verloopt. De baby stelt het goed maar Elke moet het rustig aan doen en veel platliggen.

Gezien de omstandigheden komen Elke en Milan al half april naar België. Sander volgt einde mei. We zijn dus op zoek naar een verblijfplaats van half april tot half juli in het Antwerpse. Alle suggesties zijn welkom!

NB. Kijk vooral ook eens naar de naam van onze dokter!

Disco!

2009-01-02T18:13:00.007Z

Op een zaterdagavond zijn we samen met Machteld, Wim en hun twee tieners naar de militaire club gegaan waar een discoavond werd georganiseerd. Eerst werden we getrakteerd op cocktails en heerlijke aperitiefhapjes. Als voorgerecht kregen we ‘crabe farci’ en sambussa’s, vervolgens gamba’s met risotto en als dessert heerlijke brownies recht uit de oven met een coulis van passievrucht. Het was heerlijk! Na de maaltijd werden de plaatjes van de seventies en eighties boven gehaald en hebben we de sterren van de hemel gedanst! Met dank aan Sander's onvoorzichtigheid hebben we er geen foto's van.

Maar wie zijn Machteld en Wim? Zij zijn oude bekenden uit Rwanda. De wereld is écht klein! Ondertussen hebben zij ook al in Burundi, Guinée en Haïti gewoond. Wim werkt voor de Europese Commissie in Yaoundé en Machteld en de kids zijn gevolgd. Ze wonen vlak bij ons en Milan gaat regelmatig bij de dochter Katelijne spelen, in het zwembad, op de trampoline (zie filmpje) of gewoon lekker samen televisie kijken. Machteld en Elke kletsen dan gezellig bij.

De avonturen van Machteld en co zijn iedere maandag te volgen op nieuwsblad.typepad.com/menen/2008/11/groeten-uit-kam.html.

Sinterklaas kapoentje

2008-12-31T17:45:00.005Z

Zaterdagochtend 6 december hebben we Sinterklaas gevierd. Het Sinterklaasfeest werd gevierd in de prachtige tuin van een Nederlandse familie hier in Yaoundé. Het feest zelf was een initiatief van de Nederlandse en Belgische ambassade. Alle gezinnen met kinderen tot 12 jaar waren uitgenodigd.

Aan de mama’s werd gevraagd wat lekkers mee te brengen. Er was dus een buffet met héél veel koekjes, taartjes en noem maar op. Daar heeft Milan zijn kamp opgeslagen en heeft ons kleine meneertje zich volgepropt met al dat zoet (op de dag van de Sint mag dat!). En de Sint? Daar had Milan absoluut geen interesse in. Cadeautjes? Nog minder interesse! Milan wou alleen maar koekjes.

Nadat de kleine schrokop volledig voldaan was heeft hij zijn kamp verplaatst naar de drankjesstand. Daar liet onze kleine natuurliefhebber zijn bekertje steeds vullen met appelsap om dan vervolgens de plantjes te trakteren. Nadat mama had ingegrepen werd zijn bekertje met water gevuld.

Het Sinterklaasfeest was een succes. Iedereen heeft er van genoten, dan wel op zijn eigen manier.

De paden op, de lanen in

2008-12-29T14:49:00.000Z

We zijn laatst gaan wandelen achter Mont Fébé. Wij wonen eigenlijk aan de rand van de stad Yaoundé, aan de kant waar het terrein van het presidentieel paleis ligt. Hierdoor zitten we vanaf ons huis redelijk snel in het groen.

Milan houdt nog niet zo van wandelen, hij treuzelt zo’n 10 minuten achter ons aan en zoekt steentjes. Dan wil hij op mijn (Sander’s) schouders zitten. We vinden dat allebei heerlijk, hij kan goed rondkijken en ik hoor alle praatjes terwijl hij lief met mijn haren of oren speelt.

Sander's kamer in Mbalmayo

2008-12-27T15:39:00.002Z

Sanders’s werk in Mbalmayo is zo’n 50 kilometer van ons huis. Nu, dat was Brussel ook natuurlijk toen ik daar nog werkte en in Antwerpen woonde. Omdat Elke en Milan in de ochtend de auto nodig hebben ga ik echter met publiek transport naar mijn werk. Dat betekent slechte taxi’s en volle bussen met nogal matig weggedrag. Om veel reizen en lange dagen te voorkomen slaap ik twee maal per week in Mbalmayo.

Op een kilometertje afstand van ADD (mijn werk) ligt CRADIF, een andere partner van BD. Hier werkt Jan (zie blog). Hij huurt in Mbalmayo een huis waar zijn vrouw Mie en dochter Grâce in het weekend ook verblijven. Door de week zijn zij in Yaoundé omdat Grâce er naar school gaat. Dan is Jan dus alleen in huis. Zo was al snel het plan geboren dat ik door de week overnacht in een kamer die toch leeg stond. Zo gezegd zo gedaan. Ik heb er een basic ingerichte kamer, Jan kookt graag en lekker en we kunnen het goed met elkaar vinden.

Cultuurshock!

2008-12-11T13:58:00.006Z

Leven in een andere culturele omgeving is leerrijk, spannend, verbazend en zorgt ook wel vaak voor ergernis en onbegrip. In de antropologie raadt men aan het veld na 4 à 6 maanden even te verlaten omdat men dan meestal in een dipje komt. De cultuurshock eist dan zijn tol. Op het ogenblik denk ik daar een beetje last van te hebben. Gelukkig weet ik dat het maar tijdelijk is, maar het is toch fijn het even van mij af te kunnen schrijven.

Zo heb ik nog steeds heel veel moeite met de verbale agressie van de Kameroeners. Ze roepen en tieren tegen iedereen. Ook hier in de gangen van mijn werk hoor ik regelmatig gebrul.

Eén van mijn collega’s haar vader is onlangs overleden. Van de familie wordt verwacht een gigantische begrafenis te organiseren en dat kost heel veel geld. Ze hebben grond moeten verkopen om de begrafenis te kunnen betalen. Ik was ook uitgenodigd op het feest, decadent! Ik voelde me er heel slecht bij hoe de genodigden zich gedroegen. Vreten en zuipen op kosten van de rouwenden én natuurlijk klagen dat het allemaal niet goed genoeg is.

Laatst mochten we (helaas) getuige zijn van een Kameroense familievete. We weten niet precies wat er aan de hand was, maar de hele dag werd er geroepen, getierd en er werd zelfs fysiek geweld gebruikt. Een jonge vrouw was duidelijk de aanleiding van dit alles. De jonge vrouw heeft heel wat mogen incasseren, zowel van de mannen als van de andere vrouwen. Wat ik er vooral zo erg aan vond is dat dit zo publiekelijk gebeurt. Mensen van de straat komen kijken en lachen er hartelijk mee. Niemand grijpt natuurlijk in! Zelfs de kinderen uit buurt mochten getuige zijn. Geen wonder dat de ze hier al op jonge leeftijd verbaal agressief zijn. Wij hebben ramen en deuren gesloten. Ik wil echt niet dat Milan dit als ‘normaal’ gedrag gaat beschouwen.

Maandag was het offerfeest. Iedereen die mij kent weet dat ik een grote dierenvriend ben en hier dus niet zo gelukkig van wordt. Zo was ik ook getuige van het slachten van het schaap van de buren, terwijl ik nog zo mijn best heb gedaan om ramen en deuren te sluiten, maar helaas.

Iedereen werd aangeraden zijn beesten binnen te houden om diefstal te voorkomen, zelfs honden en katten! Onze conciërge was helaas een beetje laat en zijn geit is zondag gestolen. Het arme beest is waarschijnlijk ook geofferd met de 1000den schapen en niet-schapen. Ben ik blij dat ons Bieke (extreem dikke kat) lekker binnen blijft, want daar zouden ze hier een lekkere 'roti' van maken.

De kat van de conciërge heeft jongen gekregen. Zijn vrouw wilde ze 'weggooien' want ze stoorden te veel en de moederkat at nu te veel. Ik heb voorgesteld het eten voor de moeder en jongen te betalen en achteraf de moeder te laten steriliseren. Maar daar was geen sprake van. De moeder moet jongen kunnen krijgen om ze daarna te verkopen. Begrijpt iemand hier iets van?

Iedere medaille heeft een keerzijde, ook het leven in Kameroen!

Inades aan het werk op het veld

2008-12-05T10:31:00.002Z

Inades Formation is een ONG dat erg actief is op het veld om de boeren te motiveren het heft in eigen handen te nemen en hun levenskwaliteit te verbeteren. In Edzendouan is het resultaat ondertussen zichtbaar. De boeren groeperen zich om hun gewassen te verzamelen en met de vrachtwagen van Inades naar de markt te brengen. Oordeel zelf maar via dit filmpje dat vervaardigd door africanews.com!
www.africanews.com/site/list_messages/21928

Flutkrant

2008-11-18T16:23:00.002Z

Ik kan het echt niet laten, ik moet er over klagen. Er zijn veel kranten in Kameroen maar weinig daarvan zijn echt objectief en/of doen aan journalistiek met enige diepgang. Een droevig dieptepunt is de nationale tweetalige krant 'Cameroon Tribune'.
'Le Messager' doet het een stuk beter en is kritisch, maar daarvan is de hoofdredacteur dan ook al een paar in de bak beland (bovendien heeft ADD daar geen abonnement op). Waar heb ik het nu precies over?

Gisteren was Yaoundé de gehele namiddag en avond geblokkeerd. Dat gebeurt hier makkelijk twee à drie keer per maand wanneer de president naar het vliegveld wil. Dat op zich is natuurlijk al belachelijk - het verkeer in een hoofdstad dat tweemaal op dezelfde dag urenlang wordt stilgelegd. Gisteren echter was het nog erger. De vrouw van de president kwam terug van Frankrijk. Toegegeven ze is nu 'goodwill' ambassadeur voor Unesco, maar nu ligt alles voor haar ook al stil!

De krant haalt het vervolgens in het hoofd om de eerste pagina's van de krant te besteden aan haar terugkeer; ze heeft die titel al vier dagen eerder op de 14e gekregen. Hieronder dus het belangrijkse nieuws uit de krant van niet 14, maar 18 november. Let op, ik wil niets afdoen aan de inspanningen die Mevrouw Biya doet voor Unesco, het gaat mij om het gewicht dat er wordt gegeven aan het feit dat ze terug is en de manier waarop erover wordt geschreven.

"Red Carpet welcome for Mrs Biya"

The First Lady yesterday arrived in the country amidst applause for being designated UNESCO Goodwill Ambassador

Mrs. Chantal Biya, wife of the president of Cameroon, was yesterday at the Nsimalen International Airport received back home amidst applause after being designated as the United Natoins Educational, Scientific and Cultural Organisation (UNESCO) Goodwill Ambassador for education and social inclusion. She received the title during a ceremony in 14 November at the UNESCO headquarters in Paris, France. By midday yesterday, all was in place at the Presidential Pavillion of the Nsimalen International Airport to give the First Lady the red carpet welcome she deserves. By 3.00 p.m. some members of government, members of the Circle of Friends of Cameroon (CERAC), militants of the Cameroon People's Democratic Movement (CPDM), danc groups, and other dignitaries were already on hand to sy "welcome and congratulations, Mrs. Biya".

Then came 5.15 p.m., an aircraft christened "Hirondelle", touched down at the Nsimalen airport with Mrs. Chantal Biya. At the foot of the plane to receive the First Lady was X and X and members of X, a delegatioin of the women's wing of X, headed by president X of X, a host of dignataries from the Mfoundi and the Mefou and Afamba Divisions of the Centre Pronvince. As the First Lady made her way to greet dignitaries members of X sang a special welcome song accompanied by an accordeon which added rhythm to the event. Later, Mrs. Biya woved towards a responsive and enthusiastic crowd of X militants from the Mefou and Afamba South Section, the association of girls and women from the Upper Sanaga Division dubbed Nkonkoa and the association of women and friends of Dimako (FAD) wo had come to laud her humanitarian actions which earned her the latest title 'UNESCO Goodwill Ambassadoré. The First Lady took time to shake hand with the various dance groups. She also spend a while with the close collaborators as she later waved the crowd goodbye en route for the Unity Palace.

Naast dit bericht in dezelfde editie:

"Retour triomphal pour Chantal Biya" (voorpagina)
"Liesse et solennité" (voorpagina)
"Retour triomphal pour Chantal Biya" (vervolg op pagina 5)
"La feuille de route de l'ambassadeur" (volledige pagina 6)
"Je donnerai le meilleur de moi-même" (volledige pagina 7)
En in totaal 8 foto's.

Gisteren werden we nog getracteerd op:

"Chantal Biya s'engage avec Unesco" (voorpagina)
"Chantal Biya s'engage avec Unesco" (vervolg pagina 3)
"Une si grande dame" (rest pagina 3)
"Tapis rouge pour l'Ambassadrice" (pagina 4)
"Koïchiro Matsuura (directeur Unesco, red.) à Yaoundé en janvier" (pagina 4)
"Rama Yade" (secr. de l'état Française, red.) (pagina 4)
"Soirée très people" (pagina 4)
En in totaal 9 foto's

En dit is nog niets, je had de krant moeten zien toen president Biya terug kwam van de UN!

Lang leve de Volkskrant, NRC, het NOS-journaal de Standaard en De Morgen online.

Een bosakker of een akkerbos?

2008-11-16T09:22:00.003Z

Enige tijd geleden heb ik (Sander) voor het eerst een 'fôret communautaire' bezocht, een gemeenschapsbos. Dit is een stuk grond van maximaal 5000 hectaren dat beheerd wordt door een duidelijk afgebakende gemeenschap, bestaande uit leden uit één of enkele dorpen. Ze organiseren zich officieel, inclusief raden, statuten, algemene vergadering, etc. Met de vrouwenparticipatie staat het vaak wel redelijk gesteld, maar niet altijd!

De weg er naar toe was ongelooflijk slecht. Op video zie je er niet al te veel van maar de auto schoof echt gevaarlijk van links naar rechts. Ik ben er zeker van dit ik het er niet even vakkundig van af had gebracht!

Het interessante is dat je je bij zo'n gebied niet echt een bos moet voorstellen. Het bos is echt een soort bosbouwakker. Vaak hebben we het hier over gebieden die al eens gekapt zijn, zeker geen onaangetast tropisch regenwoud. Meestal zijn er in het overgebleven bos of struikgewas niet veel commerciële of praktisch bruikbare soorten meer aanwezig. Het idee hier is om het verarmd bos niet te laten voor wat het is maar om het opnieuw interessant te maken door selectieve herbebossing en agrobosbouw.

De echt oninteressante bomen en struiken worden gekapt en dienen voor brandhout, inferieur bouwmateriaal of bijvoorbeeld pallets. In de ontstane ruimte worden nieuwe bomen geplant die eerst werden grootgebracht in een plantage. Aangezien die nieuwe aanplant vele meters uiteenstaat, plant men tussen de bomen andere gewassen, voedselgewassen zoals maniok en medicinale planten tegen bijvoorbeeld ontstekingen.

Voor mijn werk bij ADD ben ik niet voortdurend op het terrein, aangezien ik vooral binnen de organisatie zelf aan de slag ga, maar ik kom toch geregeld buiten. Deze keer begeleide ADD een uitstap van o.m. twee Belgische medewerkers van Stichting Nederlandse Vrijwilligers (SNV) die vanuit Congo kwamen kijken hoe het in Kameroen werkt.

Na een kort vraaggesprek met de bestuurders werden we rondgeleid door de plantage en het bos zelf. Het is een monsterlijk werk om zo’n bos te onderhouden omdat het hier echt een levende jungle is. De lage planten groeien zo snel dat de nieuwe bomen meer dan maandelijks moeten worden bevrijdt van nieuwe aangroei. Wat een werk! En allemaal met de hand natuurlijk.

Mijn collega Hilaire van ADD was wat verbaasd dat de mensen van SNV niets noteerden en eigenlijk niet veel vragen stelden. Leg hem dan maar eens uit dat dit overduidelijk een tripje was, een dagje ‘in het veld’, na dagenlang opgesloten te zijn in vergaderzalen. Het moet frustrerend zijn om uit te vinden dat je weer bent opgetrommeld voor 'ontwikkelingswerkertoerisme'. Maar, SNV is ook een sponsor van ADD...

Natuurlijk werd de dag afgesloten met het echte werk; een tochtje met de prauw door een verdronken bos bij het projet ecotouristique villageois ‘Ebogo’, dat ik al eens bezocht heb als … jawel toerist.

Het blijkt dat ADD dit project overneemt nu SNV zich er noodgedwongen uit terugtrekt. Leuk voor mij, kan ik toch een beetje de handen vuil maken aan een echt duurzaam en lokaal toeristisch project.

Holland House

2008-11-16T08:58:00.012Z

We gaan nog altijd geregeld op zondag zwemmen in Club France. Er is daar een goed kinderbadje en een speeltuintje. Zie ook het filmpje hiernaast van Milan op de draaimolen.

Soms lijkt Club France eerder het Holland House omdat er vooral Nederlandse families komen. Afgelopen zondag waren we er met vier koppels met kids.

Beter de vakman

2008-11-15T07:46:00.000Z

Kameroen is het land waar België en Nederland graag legaal en illegaal hun hout halen. Nu, een FSC-keurmerk hebben ze hier niet maar het hout dat wij voor onze meubels hebben gebruikt is in ieder geval lokaal gekapt en gekocht. Zal wel niet veel beter zijn, maar dan toch wel okay voor de lokale economie.

Zoals jullie weten zijn wij hier met een kleine container aangekomen die vooral was gevuld met auto. We hadden dus nog van alles nodig. Via de Fransen hier hoorden we over een lokale meubelmaker, een echte vakman. Je tekent het meubel dat je wil hebben en hij maakt het.

Dit is ‘m dan, Blaise. Ik voel me zo’n oen als ik hem aan het werk zie. Geef hem een week en hij maakt van ruwe planken een prachtig bed. Als ik ergens veel respect voor heb dan is het voor iemand die een echt vak heeft geleerd en topkwaliteit levert. Naast het bed op de foto heeft hij ook enkele tafels gemaakt, nog een bed, 3 kasten, 8 eetkamerstoelen, en tv-meubel en een aantal blokken. Het trieste is dat al dat vakmanschap te koop is voor… 4,5 € per dag. Nu betaalden wij flink meer, maar het blijft onwerkelijk.

Ja, ik heb tientallen boeken gelezen en al een leuke verzameling werkervaring, maar verder KAN ik niet echt iets wat niet veel anderen kunnen.

Unieke vaardigheden Sander: 0
Unieke vaardigheden Blaise: veel en mooie meubels maken
De winnaar is duidelijk.

Hoe dan ook, voor mij was het een erg leuke ervaring om onze eigen meubelen te tekenen en ze een week later in prachtig massief hout te zien arriveren.

Lisa, Milan's nieuwe vriendin

2008-11-14T16:34:00.001Z

Dit is Lisa, geboren op 10 november 2008, het zusje van Milan's grote vriendin Jara.

Jara is de dochter van onze collega Thorsten en zijn vrouw Griet. Milan vindt het maar vreemd dat hij Jara niet meer ziet nu ze in België is. Hij beweert haar voortdurend aan de telefoon te hebben.¨"Wie heb je aan de telefoon?", en dan Milan; "Jaja!".

Studio Dusty

2008-11-13T13:23:00.009Z

Dorien en Jérôme zijn half augustus uit België vertrokken met hun jeep genaamd Dusty. Gedurende 11 maanden reizen ze door West, Centraal en Zuidelijk Afrika.

Ze hebben van alles meegemaakt, je kunt er over lezen op hun blog: http://studiodusty.aroundtheglobe.be/.

Zo zijn ze om vanuit Nigeria in Kameroen aan te komen door ‘de moddertunnels’ gegaan. Op de foto’s is het niet heel duidelijk maar ik heb een stuk film gezien waarbij de aarde tot halverwege de ramen kwam en een boomwortel bijna de spiegel afrukt.

Uiteindelijk zijn ze er door twee vrachtwagens vol met erts doorheen getrokken. "Dat zijn nog eens echte mannen", zei Dorien. Uiteindelijk zijn ze een bumper, wat geld, bier en een achterruit armer maar een blauw oog en ervaring rijker in Limbé (strand) aangekomen..

Half juli 2009 willen ze terug zijn maar op dit moment zijn ze bij ons op bezoek in Yaoundé om allerlei visa aan te vragen, eens goed bij te komen en hun verhaal te doen natuurlijk!

Zaterdag vertrekken ze richting Congo waarna ze Angola, Namibië, Botswana, Zambia, Zimbabwe, Mozambique en Zuid Afrika wilen aandoen.

Hieronder twee van hun topfoto’s... jep, dat is een kameel IN die jeep!

Ook Sander heeft werk gevonden!

2008-10-26T17:00:00.004Z

Sinds 1 oktober werkt Sander voor 'Alternatives Durables pour le Developpement' of ADD in Mbalmayo. Ook hij is officieel ontwikkelingswerker voor België en ook hij wordt uitgezonden door de Vlaamse NGO Broederlijk Delen. Het contract is voor minimaal 2 jaar en kan maximaal tweemaal verlengd worden met diezelfde periode.

De functie richt zich op organisatieversterking en werd als volgt omschreven :

De coöperant(e) wordt ingezet bij ADD (Alternatives Durables de Développement), een begeleidende NGO, vooral actief in het Centrum, het Zuiden en het Oosten van Kameroen.

ADD werd opgericht in 1996 door jonge ambitieuze Kameroeners van het platteland, dat toen in volle sociale, politieke en economische verandering was. Ze geloofden in verbetering van de levensomstandigheden van gemarginaliseerde groepen door hen op een participatieve manier te begeleiden in hun duurzame structurering en organisatie tot zelfpromotie. ADD werkt rond de thema’s duurzaam beheer van natuurlijke hulpbronnen, gemeenschapsgezondheidszorg, de strijd tegen HIV/AIDS en lokaal bestuur en decentralisatie.

De organisatie ontwikkelde snel vanaf 2002 en van de coöperant(e) wordt een interactieve ondersteuning verwacht op gebied van organisatieversterking en beheer en uitvoering van de acties, zodat ADD zich verder kan ontwikkelen in professionalisme en effectiviteit.

Lees hier meer over ADD.

Binnenkort de eerste ervaringen!

Een rondleiding door Milan's crèche

2008-10-26T16:50:00.002Z

Verschillende mensen hebben ons gevraagd wat ze zich moeten voorstellen bij de crèche van Milan. Zijn crèche heet 123Soleil en hij gaat er iedere morgen naar toe. Hij is er gek op. Hij krijgt dan ook veel aandacht van de animatrices (1 per 5 kinderen). Hieronder een kleind filmpje wat een goede indruk geeft. Wat er niet op staat is het lokaal waar een grote sofa en loungemeubel staan. Daar wordt gedanst, gezongen en voorgelezen.

Zo ZOO, nog meer apen.

2008-10-26T16:26:00.005Z

In Limbé is een opvangcentrum/dierentuin. Het is nu een gerespecteerd project met veel prestigieuze donors. Vroeger was het echter de ‘Victoria Zoo’, toen West-Kameroen nog onder Engelse heerschappij viel.

Dat moet een triestige boel zijn geweest. Kijk maar eens op de foto hieronder. Het zijn de grootste en de kleinste kooi van deze oude dierentuin. In de kleinste kooi zat een volwassen mandril. In de grootste kooi een hele familie apen. Er was ooit ook een olifant en die kon net rondraaien in zijn hok.

Ondertussen doen ze het, zeker naar Afrikaanse normen, heel goed. Ze herbergen er enkel dieren, voornamelijk apen, die slachtoffer zijn geworden van de bushmeathandel -de jacht op mensapen en een aantal andere soorten is hier verboden. Over het algemeen mag er wel gejaagd worden, maar enkel voor eigen consumptie. Helaas is dat hier meestal niet het geval en bestaat er een enorme handel in wild, vooral in de steden. De meeste dieren zullen er voor de rest van hun leven verblijven aangezien ze in het wild niet meer zouden kunnen overleven. Van een aantal soorten zijn ze wel een fokprogramma begonnen met als doel de dieren weer uit zetten in de natuur. Maar de voornaamste taak is het sensibiliseren van de lokale bevolking. Je krijgt in de zoo altijd een rondleiding van een gids.

De dierentuin herbergt een aantal reptielen zoals de dwergkrokodil, enkele antilopen, kleine primaten, gorilla’s, chimpansees, mandrils en de wel heel bijzonder “drills”. De drill komt nog enkel voor in Nigeria en Kameroen en staat hoog op de lijst van bedreigde diersoorten. In het wild leven er nog slechts 3000, de dierentuin heeft er 58, dat is bijna 2% van de soort! Over de hele wereld zijn er slechts 3 dierentuinen die deze dieren herbergen.

Ook hebben ze een van de twee enige “cross-river gorilla” in gevangenschap. Deze gorillasoort leeft tussen Nigeria en Kameroen. Naar schatting zijn er daarvan nog 300 in het wild. Hoe ziet deze eruit? Net als een andere gorilla... En Milan? Die rooft liever koekjes bij schoolkinderen.

Een leuk werkbezoek

2008-09-30T08:56:00.012Z

In september zijn bijna alle collega’s van Elke op vakantie. Er zijn dan ook geen missies mogelijk omdat er geen chauffeurs beschikbaar zijn. Elke wilde echter graag naar Buea om daar bij de organisatie ‘CEFAM’ langs te gaan. Nu is Buea zes uur rijden van Yaoundé en nog langer met het openbaar vervoer. Dit betekent dat ze een dag krijgt om er heen te gaan en een dag om terug te komen. Aangezien Sander toch nog niet aan het werk is hebben we het als volgt opgelost. Dinsdagavond na het werk zijn we vertrokken om halverwege lekker te eten en te overnachten in Edea, vlak voor Douala, de havenstad van Kameroen. Op woensdag nog drie uur gereden om te arriveren in Limbé, het Engelstalige strandstadje ten westen van Douala. Dit ligt aan de voet van Mount Cameroon, waardoor het strand bestaat uit zwart vulkanisch zand. Op donderdag zijn we naar Buea gereden en heeft Elke haar meeting gehad en daarna hadden we nog vrijdag, zaterdag en zondagochtend om te genieten van het strand!

Cefam of "Centre de Formation pour l'Administration Municipale" is een onderwijscentrum voor gemeenteambtenaren en verkozenen. De meesten komen daar een vorming volgen van 2 jaar gesponserd door hun gemeente. Maar sommigen zien dit als een carrière en volgen deze vorming na hun studie in de hoop snel aan de slag te kunnen bij een gemeente. Net als bij ons is het heel aantrekkelijk om als ambtenaar te werken, redelijk loon, goede werkuren, goede secundaire voorwaarden, etc. Daarnaast geeft de Cefam ook vormingen op maat op aanvraag. Dit is wat Elke maar dus ook Inades interessert. Inades is van plan vormingen te gaan geven aan de dorpsgemeenschappen, waar Inades werkzaam is, over de decentralisatiepolitiek in Kameroen en de voordelen daarvan voor de lokale bevolking. Het heeft natuurlijk geen zin de dorpelingen te vormen als het gemeentebestuur niet kapabel is. Daarom zoeken we een partner die parallel aan Inades vormingen aan de gemeenten geeft. Elke had er dus een interessant gesprek met de onderdirecteur en de programmaverantwoordelijke. Cefam staat op de lijst als mogelijke partner! Geld zou wel eens een probleem kunnen vormen, zoals altijd.

Het landschap aan deze kust is veel meer dramatisch, met bergen en rotspartijen. Ook lag er een oude lavastroom over de weg vlak voor het hotel. Bijna wekelijks verongelukt er een auto, doordat het zwarte gesteente ’s nachts niet opvalt en de borden niet echt voldoen.

Hieronder: Niet Mt. Cameroon maar een kleinere berg. Mt. Cameroon was voortdurend in de wolken. 's Avonds over zee uitkijken vanuit een restaurant in Limbé is prachtig; je ziet de booreilanden oplichten en afsteken tegen de zonsondergang. Je kunt iets tegen de oliewinning hebben maar het is wel een mooi gezicht.

We verbleven in een hotel waar de Semme, een klein riviertje dwars door de tuin loopt. Elke houdt meer van zwemmen in zoet water dan in zout water, dus ze was er samen met Milan niet uit te houden. Dit stroompje is ongelooflijk helder, het water wordt dan ook als mineraalwater verkocht over heel Kameroen.

Jammer dat het regende, vooral later op de dag. De temperatuur viel echter mee waardoor zelfs in de regen het leuk was om de zee in te gaan. Helemaal niet koud!

Wanneer de zon dan doorkomt zie je pas hoe bijzonder het strand is met dit zwarte zand. Bovendien is de kust niet bebouwd. Drie uur lang iedere middag was het eb en kon je wandelen over een verlaten vlakte van fijn zwart zand, links een eiland met berg en rechts verweerde bomen en grote groene planten; riet of met van die enorme bladeren.

Milan was vooral ook gek op de douche die bij het riviertje was geïnstalleerd.

Het is fantastisch om de zee in te gaan met Milan. Hij is helemaal niet bang. Als je 'm loslaat rent hij net zo lang de zee in tot een golf hem omslaat (geen paniek, we laten 'm geen seconde los). Het zand van Limbé vindt hij maar vies, nat en modderig. Het 'echte' zandstrand van Kribi is beter.

Op de weg terug kwamen we nog langs een filiaal van de Belgacom (de Belgische KPN, red.), zij doen hier gek genoeg in vleeswaren.

En nog een laatste blik op de haven van Douala voordat onze rit door het bijna verlaten centrum begon. Waarom verlaten? Op zondagmorgen zit iedereen in de kerk. Behalve natuurlijk de politieagenten die je stoppen en vragen om drank. Gelukkig kun je ze gemakkelijk vriendelijk afwimpelen.

Kunstenaar in hart en nieren

2008-09-29T07:06:00.001Z

In een buitenwijk van Yaoundé troffen wij een kunstenaar aan. Nu zijn er veel Kameroeners die zich ‘artist’ noemen of ‘artisan’ in het geval van houtsnijwerk en dergelijke, maar deze gast speelt ‘champions league’. This is something else, zeg maar.

Je draait een klein weggetje in waar je enkele bizarre objecten met felle kleuren tegenkomt. Een stuk ijzer, een beschilderde rots. Niets bijzonders aangezien het anders toch maar meegenomen zou worden. Het doet je echter wel even fronsen. Dan kom je bij een boom waaronder een soort wild beschilderd atelier lijkt te zijn - verlaten en onder de verfspatten. We lopen nog iets verder en gaan een nauw steegje binnen. Aan het einde doemt een vreemd bouwwerk op.

Buizen, raders, kleine gebruiksvoorwerpen, lenzen en schelpen zijn ingemetseld in een muur met een poort. De wildste kleurencombinaties doen haast vermoeden dat een regenboog over zijn eigen pot goud is gestruikeld maar op de een of andere manier werkt het wonderwel. Dit blijkt het koninkrijk van onze kunstenaar te zijn.

Na enige tijd horen we gestommel aan de andere kant. Een slaperige man doet open (of is hij stoned?). Hij is vereerd met het bezoek en we worden uitgenodigd in zijn huiskamer slash expositieruimte. Vrouw en kinderen aan de kant, vanuit alle kanten komen schilderijen zetten.
Het hele huis is één kunstwerk, geen hoekje is onbeschilderd. Uren en uren werk moet er in zijn gegaan. Boven op het dak moet binnenkort een openlucht atelier komen. De man is bloedserieus over zijn werk.

We treffen hem echter op een slecht moment. De meeste werken hangen op de Amerikaanse ambassade. Een bizarre expositie in de zin dat je de Amerikaanse ambassade natuurlijk heel moeilijk binnenkomt. Binnenkort kunnen we nog eens komen kijken als de werken terug zijn.
Deze man heeft een heel eigen stijl. Kijk vooral zelf maar eens. Wij zijn zeker van plan een werk van hem te kopen wanneer er een beetje geld over is.

Wat mij (Sander) toch irriteert is dat hij al door verschillende redelijk prestigieuze organisaties is uitgenodigd om te exposeren en zelfs verschillende malen naar Europa is gevlogen – positief zou je zeggen. Toch ‘levert dit maar weinig op’, hij krijgt enkel zijn kosten vergoed. Foto’s in een album dat hij voorlegt laten opgeblazen en opgedirkte meneertjes zien in glanzende cultuurtempels (Parijs, Rome, …) die goede sier maken met zijn werk. ‘Oh wat zijn ze goed bezig’ met zo’n echte Afrikaan. Ondertussen krijgt de man 60 euro voor een werk waar hij 3 weken mee bezig is. Een schijntje naar Europese maatstaven. Zo komt de brave (en niet bepaald commerciële) man natuurlijk nooit vooruit.

Jazz

2008-09-28T16:26:00.003Z

Yaoundé heeft niet één, maar twee echte jazzclubs. Tot nu toe lijken ze samen echter maar één goed jazzgezelschap te kennen en die is recent van het Franse club ‘L’Awale’ naar de meer Amerikaanse ‘Le Petit Tamtam’ overgestapt. Het ‘jammen’ wat ondertussen weer in L’Awale plaatsvindt moet zich nog wat ontwikkelen. Gisteren zijn we er nog eens geweest en toen de drummer ook ging zingen zijn we echt moeten vertrekken, en wel met plaatsvervangende schaamte.

Goed, de muziek in Le Petit Tamtam is dan wel gestolen van L’Awale maar in ieder geval erg lekker. Het is (jammer genoeg) toch vooral een ontmoetingsplaats van de ‘expats’ aangezien de drank er een factor drie duurder is dan elders. Toch is het wel een enorme traktatie om ‘echt uit te kunnen gaan’. Goede livemuziek, een aangename intieme sfeer en veel interessante mensen om te leren kennen. Een gehandicapte Britse dame die als verpleegster vrijwilliger is bij VSO en daar een programma rond HIV/Aids zal starten, een Indiër die het openbaar vervoer runt in Yaoundé, een Bangladese/Amerikaanse die voor de Amerikaanse ambassade werkt, een Kameroener uit het noordwesten met het geweldige pidgin-Engels, ze komen allemaal voorbij.

Voor je het weet is het 1 uur en toch wel verstandig om naar huis te gaan, het blijf Afrika natuurlijk. Veel later moet je hier niet meer op straat rondhangen.

Even voorstellen: Marguerite

2008-09-28T08:11:00.001Z

Marguerite werkt ondertussen al drie maanden voor ons en is vanaf nu vast in dienst als Milan’s ‘Nounou’ (oppas). Ze helpt ons ook in het huishouden wanneer Milan op de crèche is of tijdens zijn dutje ’s middags.

De foto's bij dit bericht zijn van het spelen bij het Grieks cultureel centrum (inclusief orthodoxe kerk).

We hebben Marguerite gevonden via Fransen die we hier in Yaoundé ontmoet hebben. Er zijn hier veel Fransen en zij schuiven bij vertrek hun personeel aan elkaar door. Marguerite kwam dus met goede referenties. Ze komt oorspronkelijk uit de Centraal Afrikaanse Republiek. Nadat ze van haar man was gescheiden (blijkbaar was hij nogal gewelddadig) is ze naar Yaoundé gekomen.

Voor ons is het altijd wat moeilijk te begrijpen hoe normaal het hier is om ver van je kinderen te zijn. Marguerite heeft één kind van 9 jaar bij haar in Yaoundé, haar drie andere kinderen wonen nog in de RCA. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ze ze niet mist! Deze week kreeg ze bovendien te horen dat ze oma wordt. Ze kan niet wachten.

Hoe dan ook, bij een van haar vorige werkgevers werd ze verliefd op de tuinman Alphonse. Veel Franse mamma’s kennen dan ook het verhaal van de ‘love story’ tussen Marguerite en Alphonse. Het is een hele lieve man die ons ook af en toe komt helpen.

Milan is gek op Marguerite. Doordat Sander de afgelopen maanden veel thuis is geweest hebben we goede afspraken kunnen maken over hoe wij Milan graag behandeld zien worden en we zijn ondertussen dan ook behoorlijk tevreden over hoe het gaat.

Wanneer wij ’s ochtends tegen 7 uur opstaan om naar het werk te gaan komt Marguerite aan en helpt ze Milan bij het opstaan en ontbijten. Er wordt dan gespeeld tot een uur of half negen en dan gaat Milan naar de crèche. Hij wordt om half één opgehaald, ze lunchen samen en Milan slaapt dan tussen één en drie. Om vier uur komt Elke thuis en gaat Marguerite ook naar huis. Ongeveer een keer per week past ze op zodat pappa en mamma uit (eten) kunnen gaan. Geregeld blijft ze dan ook slapen.

De laatste foto is van het spelen bij Jara, zie ook het filmpje hiernaast.

Verdronken woud

2008-09-27T14:54:00.014Z

Oh wat zijn we blij met onze auto – zo kunnen we de omgeving echt leren kennen.

Laatst zijn we met Thorsten (steunpunt BD) en zijn vrouw Griet én Milan's vriendinnetje Jara op een zondag naar Mbalmayo gereden. Natuurlijk zijn we even langs ADD gegaan waar we zelfs Stanislas (Sander’s toekomstige baas, maar daarover later meer) aantroffen. Elke kreeg een korte rondleiding van de nieuwe werkplek en daarna zijn we doorgereden tot enkele kilometers buiten Mbalmayo.

SNV (Stichting Nederlandse Vrijwilligers) heeft daar ‘Ebogo’, een lokaal ‘projet communautaire écotouristique’, ondersteund met educatie en materialen. Nu kun je er rondwandelingen of echte ‘treks’ in de natuur doen, de lokale keuken leren kennen, vlinders vangen, vogels en ander wild kijken én… met de prauw varen over de rivier de Nyong. Met die twee kleine donderstenen op onze ruggen kozen we toch maar voor de rondvaart, t'was per slot van rekening zondag en dan zijn we liever lui dan moe!

Omdat het momenteel regenseizoen is, is het bos volledig ondergelopen en kun je dus met de prauw door het woud. Een bijzondere ervaring, een prachtige namiddag genieten van de natuur.

Homo Sapiens meets Gorilla Gorilla

2008-09-25T07:23:00.002Z

Niet ver van Yaoundé, op de weg naar Mbalmayo, ligt het reservaat van Méfou. Daarbinnen wordt hard gewerkt aan een project gericht op de bescherming van verschillende (mens)apensoorten. Het lijkt wel een beetje op het project waar wij in 2003 voor gewerkt hebben in Congo Brazzaville. Dit project is echter een verademing.

Er zijn strikte regels over contact mens-dier, dus geen geknuffel. Niet alle dieren ‘moeten’ terug naar de natuur, sommige zijn gewoon niet geschikt meer nadat ze verwond zijn geraakt en/of te hard aan mensen gewend zijn geraakt. Het gaat namelijk altijd om piepjonge weesjes die worden opgevangen (de volwassenen worden opgegeten). De kooien zijn heel groot, eigenlijk meer een stuk omheind bos, dus geen gefrustreerde zilverruggen in te kleine hokken. Ook is het hoofddoel van het project niet herintroductie van een kleine groep dieren maar de bescherming van de vele tienduizenden gorilla’s en chimpansees die Kameroen nog heeft. Door educatie van vooral schooljeugd maken ze Kameroeners bekend met de nadelen van het eten (en dus commercialiseren) van het zogenaamde “bush-meat”. Dit blijkt een moeilijke opgave, maar door enkele dieren als ambassadeur van hun soort in te zetten kun je meer bereiken. Beter dit dan er tien te redden terwijl er elk jaar 10.000 worden afgemaakt… niet?

Dát moeten we ondersteunen en… natuurlijk speelt de heimwee naar het unieke contact met deze beesten een rol. Ondertussen zijn we er twee keer geweest. Dat we een heus off-road parcours met ons simpel autootje moeten afleggen – tant pis! De bodemplaat en bumper zijn het er niet mee eens, maar door een diepe trog over een moddervlakte zeilen is enorm leuk, zolang je maar niet stil valt.

De laatste maal zijn we er met John heen gegaan, de vader van Elke. Hij kwam een weekje bij ons op bezoek. We werden eerst wel 2 uur opgehouden – de president moest naar het vliegveld waardoor het verkeer in Yaoundé stil gelegd werd omdat dan alle hoofdwegen leeg moeten. Beetje overdreven.

Hiernaast ook twee video’s.

Na het 'aapjes kijken' - of werden wij bekeken? - zijn we nog door het woud gelopen voor wat uitleg over flora en fauna. Zie ook de foto’s van cacao en de enorme woudreuzen die hier staan. Na ‘de arbeid’ is het heerlijk om nog even na te genieten met een cola of - in Milan's geval - een fruithapje.

Eerste woordjes

2008-09-24T12:28:00.003Z

Elke heeft enkele weken geleden al een lijstje gemaakt van Milan’s eerste woordjes. Ondertussen komen er zoveel bij dat het hoog tijd wordt ze te publiceren, we houden het niet meer bij. De Franse lijst volgt mogelijk nog eens, daarin hoogtepunten als “oëvwa=au revoir” en “iakuku=il y a quelqu’un (à la porte)?”.

mamaa = mama
pappaa = papa
phoe = poes
aai = aaien
phoeaai = aai poes
baba = bal
ba = bad
baaoo!!! = bravo
khoe? = koek
tha = ja
whoewhoe = hond
arw = tijger
ghôôôô = varken
mêhmêh = schaap
bye bye = bye bye
dada of daa = dag
dang = dank u
auto = auto/vrachtwagen/vliegtuig/kruiwagen
nè/nèeu = nee
toedoe = deur toedoen
jiejiet = Marguerite (de oppas/huishoudster)
momè = Mohammed (de chauffeur)

De foto bij dit bericht is het favoriete eerste-woordjes-boekje van Milan, gekregen van zijn overgrootvader.

De container - fluitje van een cent geweest

2008-09-11T13:11:00.006Z

Hoe zat het nu eigenlijk met die container? We weten echt niet of we het nog opnieuw zouden doen maar onze huisraad, auto en wasmachine staan eindelijk op Afrikaanse bodem. De reis duurde wel wat langer dan we hadden gedacht, zo’n drie maanden in plaats van 21 dagen.

Zo heeft Sander twee maanden lang de was met de hand moeten doen. Ik kan het iedereen aanraden die een idee wil krijgen van hoe zwaar (vooral) Afrikaanse vrouwen het hier hebben. Er was zelfs spierontwikkeling te bespeuren! U begrijpt dat de teleurstelling groot was toen bleek dat ik het voor niets had gedaan aangezien de wasmachine de reis niet overleefd had. Het heeft geen 24 uur geduurd voordat er een nieuwe is aangeschaft. Wat was ik teleurgesteld zeg! Maar ja, ik mag niet klagen, die Afrikaanse vrouwen wassen nog altijd met de hand.

We gaan niet uitgebreid alle administratieve blokkades en ambtelijke dwalingen toelichten die we hebben moeten overwinnen maar hier toch een aantal hoogtepunten:

Wij gebruikten voor het vervoer van de container een gewone reder die we via-via kenden, geen verhuisbedrijf wegens te duur. Toen we aankwamen met de auto en onze huisraad – héél professioneel zelf ingepakt – keek het personeel toch wat raar op. Ze waren nette pallets gewend. De brave man keek enkele seconden zeer verbouwereerd en mompelde dan; “we zijn nu ook al verhuizers”, omdat hij z’n laadlift niet kon gebruiken. Vervolgens ging hij een camera halen om de staat van alles vast te leggen voordat hij het wilde accepteren. De verzekeraar zou er hartelijk mee lachen verzekerd hij ons dan weer. Hoog en wankel opgestapeld balanceerde onze huisraad vervolgens op enkele oude houten pallets, waarna we ook de sleutels van de auto afgaven. Bijna vergaten we de nummerplaten er af te schroeven. Ze moesten nog ingeleverd worden. We waren dan ook uitgeput van lange dagen inpakken; niet enkel de container moest vol, het appartement moest ook leeg…

Toen het lokaal contact van onze reder bij aankomst van de container in Douala geen thuis gaf hebben we al snel ‘het netwerk’ ingeschakeld om via de adjunct-directeur van een Kameroense reder sneller geholpen te worden. Dat was buiten de douane en de administratie gerekend! Stapels papier forensden tussen Douale en Yaoundé. ‘Nee, dat document wordt zeker niet gevraagd’ veranderde als snel in ‘Als we dat document wel hadden meegestuurd was alles sneller gegaan’ en dan weer terug in ‘Misschien toch nog even de naam vervalsen voordat we dit doorsturen’ om vervolgens het verlossende woord te krijgen dat de container onderweg was. Oh nee, toch niet. Maar dan zeker morgen… ook niet. De containerlift kapot. Vrachtwagen niet op tijd vrijgegeven, morgen.…en hij is vertrokken!

Vervolgens deed hij 12 uur over een rit van 3 uur. Gelukkig was er een hogere medewerker van het bedrijf meegereden. Bij iedere controle werden ze lastig gevallen want… er was nog geen belasting betaald over de container. Dat klopt aangezien we daar recht op hadden als NGO-coöperant maar dat was voor iedere politieagent toch een open uitnodiging om te proberen een boete op te leggen.

Geloof het of niet, midden in de nacht kwam hij uiteindelijk en ZONDER GEOPEND TE ZIJN tussen Antwerpen en onze stoep. Bravo voor de mensen van Camship! Hun factuur viel dan wel weer enorm tegen. We hadden het al verwacht, vertraging is enorm duur omdat ze per dag voor de container moeten betalen als hij in de haven blijft liggen.

De volgende ochtend werd hij uitgeladen. Eerst de auto leeg, dan de auto zelf en dan de rest. Zie hieronder vooral ook voor de beelden van hoe onze auto bij gebrek aan een echte ontlaadschans gewoon uit de vrachtwagen gedonderd is midden in een steengroeve aan de andere kant van de stad. Daarna hebben ze ‘m op de bodemplaat naar beneden laten glijden van een grashelling. De collega’s van Elke vonden dat het zeer goed was verlopen, we moesten maar 30 pissige stenenbewerkers omkopen en echte gewelddadigheden waren tijdens de onderhandelingen uitgebleven. Ook waren ze niet gepakt door de politie toen ze zonder nummerplaat (nog niet geregeld) Yaoundé doorkruisten. Vervolgens heeft het nog zo’n maand geduurd voordat we alle papieren voor de auto rond hadden en er mee mochten rijden.

Oh, en de bank/sofa die we meenamen zit heerlijk. We zijn enorm populair aangezien echte goede comfortabele meubelen hier onbetaalbaar zijn.